ਉੱਚੀ ਬੋਲਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਹੁਣ ਤਲਵੰਡੀ ਆ ਕੇ ‘ਦਮ’ ਲੈਣਾ ਸੀ ਤੇ ਤਲਵੰਡੀ ਨੇ ‘ਦਮਦਮਾ ਸਾਹਿਬ` ਬਣ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਮਿਲਦਿਆਂ ਭਾਈ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਲਵੰਡੀ ਆ ਗਏ ਸਨ।
ਦੀਵਾਨ ਸਜ ਗਿਆ ਤੇ ਤਲਵੰਡੀ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲਿਓ ਸੰਗਤ ਇਕੱਤ ਹੋਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਸਭ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਤਾਂਘ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਕਿੰਨੇ ਚਿਰ ਮਗਰੋਂ ਅੱਜ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਦੀਦਾਰ ਹੋਣੇ ਸਨ। ਰਬਾਬੀ ਸਿੰਘ ਕੀਰਤਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ,
"ਇਕ ਘੜੀ ਦਿਨਸੁ ਮੋ ਕਉ ਬਹੁਤੁ ਦਿਹਾਰੇ॥
ਮਨ ਨ ਰਹੈ ਕੈਸੇ ਮਿਲਉ ਪਿਆਰੇ॥੧॥
ਇਕੁ ਪਲੁ ਦਿਨਸੁ ਮੋ ਕਉ ਕਬਹੁ ਨ ਬਿਹਾਵੈ॥
ਦਰਸਨ ਕੀ ਮਨਿ ਆਸ ਘਨੇਰੀ
ਕੋਈ ਐਸਾ ਸੰਤੁ ਮੋ ਕਉ ਪਿਰਹਿ ਮਿਲਾਵੈ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥
ਚਾਰਿ ਪਹਰ ਚਹੁ ਜੁਗਹ ਸਮਾਨੇ॥
ਰੈਣਿ ਭਈ ਤਬ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਨੇ॥੨॥
ਪੰਚ ਦੂਤ ਮਿਲਿ ਪਿਰਹੁ ਵਿਛੋੜੀ॥
ਭ੍ਰਮਿ ਭ੍ਰਮਿ ਰੋਵੈ ਹਾਥ ਪਛੋੜੀ॥੩॥
ਜਨ ਨਾਨਕ ਕਉ ਹਰਿ ਦਰਸੁ ਦਿਖਾਇਆ॥
ਆਤਮ ਚੀਨਿ ਪਰਮ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ॥੪॥"
ਜਦ ਰਬਾਬੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਪੜਿਆ, “ਜਨ ਨਾਨਕ ਕਉ ਹਰਿ ਦਰਸੁ ਦਿਖਾਇਆ", ਤਦੋਂ ਹੀ ਇਕ ਸਿੰਘ ਭੱਜਿਆ ਮਾਤਾ ਸਾਹਿਬ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ,
“ਮਹਾਰਾਜ ਬਸ ਤਲਵੰਡੀ ਤੋਂ ਕੁਝ ਕੋਹ ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਹਨ ਮਾਤਾ ਸਾਹਿਬ"
ਮਾਤਾ ਸੁੰਦਰੀ ਜੀ ਤੇ ਮਾਤਾ ਸਾਹਿਬ ਲੰਗਰ ਵਿਚ ਸਨ। ਮਹਾਰਾਜ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਰਹੇ ਸਿੰਘਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਾਦਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਾਤਾ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਇਕ ਵੱਡਾ ਬਾਟਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਓ ਭਾਈ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ"
"ਸਤਿਬਚਨ ਮਾਤਾ ਜੀ”, ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਇਕ ਸਰਬਲੋਹ ਦਾ ਵੱਡਾ ਬਾਟਾ ਮਾਤਾ ਜੀ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ।
