ਉਹਨਾਂ ਮਾਤਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਥਾਪੜਾ ਲਿਆ।
“ਚਮਕੌਰ ਦੀ ਗੜੀ ਵਾਲੀ ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਸਰਹੰਦ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਜਿਹਾ ਸਿਦਕ ਹੈ ਤੁਹਾਡੇ ਲੇਖਾਂ ਵਿਚ", ਮਾਤਾ ਸਾਹਿਬ ਬੋਲੇ ਤੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੀਸ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾ 'ਤੇ ਧਰ ਦਿੱਤਾ।
"ਸਿਰ ਆਪ ਦੀ ਅਮਾਨਤ ਹੈ ਮਾਤਾ ਸਾਹਿਬ... ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ...", ਤੇ ਅੱਥਰੂਆਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋ ਦਿੱਤੇ।
ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਦਮਦਮੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਦਿ ਬੀੜ ਦਾ ਕਾਰਜ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਸ ਇਲਾਹੀ ਕੰਮ ਵਿਚ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਸਾਥ ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਤਨਦੇਹੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਇਆ। ਲਿਖਾਈ ਦਾ ਕਾਰਜ ਕਰਦਿਆਂ ਜੋ ਕਲਮ ਘਸ ਜਾਂਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਨਾ ਘੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਕਹਿਨ 'ਤੇ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਆਦਿ ਬੀੜ ਸਾਹਿਬ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿ ਹੁਣ ਦਮਦਮੇ ਵਾਲੀ ਬੀੜ ਕਿਹਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਦੀ ਲਿਖਾਈ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ, ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਤੇ ਹੋਰ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਤੇ ਸਰੋਵਰ ਕੋਲ ਆ ਖਲੋਤੇ।
"ਉਹ ਸਭ ਕਲਮਾਂ ਕਿੱਥੇ ਨੇ ਭਾਈ, ਜੋ 'ਗ੍ਰੰਥ' ਦੀ ਲਿਖਾਈ ਲਈ ਵਰਤੀਆਂ ਸਨ।”, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਬਾਬਾ ਜੀ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਕਲਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਨੇੜੇ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਮਾਂ ਕੱਢੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਅੱਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕਲਮਾਂ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
"ਸਿਆਹੀ ਵੀ ਬਚੀ ਹੈ ਭਾਈ", ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
“ਜੀ ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ"
“ਉਹ ਵੀ ਮੰਗਵਾਓ”
ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਪਾਲਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਸਿਆਹੀ ਦੀਆਂ ਦਵਾਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਦਵਾਤਾਂ ਫੜਦਿਆਂ ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਉਹ ਸਿਆਹੀ ਵੀ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਡੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਬੋਲੇ,
