"ਇਹ ਅਸਥਾਨ ਅੱਜ ਤੋਂ ਗੁਰੂ ਕੀ ਕਾਸ਼ੀ ਹੋਏਗਾ। ਇਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ ਮੂੜ, ਸਿਆਣੇ ਹੋ ਜਾਇਆ ਕਰਨਗੇ। ਕਵੀਆਂ ਲਿਖਾਰੀਆਂ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦਾ ਇਹ ਗੜ੍ਹ ਬਣੇਗੀ"

ਦਮਦਮੇ ਕਾਰਜ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਾਲਾ ਮਾਰਿਆ। ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੇ ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਏਥੇ ਦਮਦਮੇ ਟਿਕਣ ਦਾ ਹੀ ਹੁਕਮ ਕੀਤਾ।

ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਬਚਨ ਪਾਲਦਿਆਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਹੁਣ ਦਮਦਮੇ ਹੀ ਰਹਿਨ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਉਹ ਕਲਮਾਂ ਕੱਢੀਆਂ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਆਪਣੇ ਮੁਬਾਰਕ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ ਘੜੀਆਂ ਸਨ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ 'ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ' ਦੇ ਸਰੂਪਾਂ ਦੇ ਉਤਾਰੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਚਾਰ ਸਰੂਪ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ 'ਦਸਮੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥ' ਦਾ ਉਤਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ ਸਨ। ਸਰਹੰਦ, ਸਢੌਰੇ, ਸਮਾਣੇ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਮੇਲਣ ਲਈ ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਜੱਥੇ ਸਮੇਤ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਜਾ ਮਿਲੇ। ਸਰਹੰਦ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਤੱਕ ਤਾਂ ਵਜੀਰ ਖਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਬਾਰੇ ਖਬਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੰਜੋਅ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ ਜਰੂਰ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਖਸ਼ਾਤ ਖਲੋਤਾ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਮੂਹਰੇ ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਘੋੜਾ ਖਲੋਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਵਤ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਪਿੱਛੇ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁਸਤ ਚਾਲ ਕਰਕੇ ਵਜੀਰ ਖਾਨ ਉਤਰ ਕੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਭਾਈ ਫਤਹਿ ਸਿੰਘ ਜਹੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾ ਢਾਹਿਆ।

ਬੰਦਈਆਂ ਨਾਲ ਤੱਤ ਖਾਲਸੇ ਦੇ ਵਿਗਾੜ ਮਗਰੋਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਮੁੜ ਦਮਦਮੇ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਸਰੂਪਾਂ ਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਕਾਰਜ ਆਰੰਭ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨਾਲ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਲਿਖਣ ਦੇ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਰਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਈ ਵਰ੍ਹੇ ਬੀਤ ਗਏ।

ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਖੰਡਾ ਵਾਹੁਣਾ ਭੁੱਲ ਗਏ ਸਨ। ਅਬਦਾਲੀ ਦੀ ਆਮਦ 'ਤੇ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਵਿਚੋਂ ਅਫਗਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੁੱਟ ਦੇ ਮਾਲ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ