"ਗੈਬੀ ਤਾਕਤ ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮੈਂ ਪਰਖਾਂਗਾ ਮੰਦਰ ਵੀ ਢੁਹਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਤੇ ਦੇਹਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਾਂਗਾ...." ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਹਵਾ ਵਿਚ ਘੁਮਾਈ।
ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਖੰਡਾ ਮਿਆਨੋਂ ਕੱਢਿਆ, ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਛੁਹਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਕ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤੀ।
"ਇਹ ਲਕੀਰ ਅੱਜ ਡਰ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਦਾ ਪਾੜਾ ਮੇਟੇਗੀ।
ਇਹ ਲਕੀਰ ਪੰਥ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਮੋਹ ਦਾ ਨਿਰਣਾ ਕਰੇਗੀ।
ਇਹ ਲਕੀਰ ਅੱਜ ਸਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦਾ ਨਬੇੜਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਇਹੋ ਲਕੀਰ ਇਹਨਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਵੀ ਸਾਫ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ ਕਿ ਕੌਣ ਸਚਮੁੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ ਤੇ ਤੇ ਕੀਹਨੇ ਸਿਰਫ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਖੱਲ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਦੁਨੀਆਂ ਏਸ ਲਕੀਰ ਦੇ ਇਧਰ ਖਲੋਤੇ ਤੇ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਏਸੇ ਲਕੀਰ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਸਲਾਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਰਹਿਨਗੀਆਂ।
ਇਹ ਲਕੀਰ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੀ ਕਹਿਨੀ ਤੇ ਕਰਨੀ ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਲਵੇਗੀ ਸਿੰਘੋ...
ਇਹ ਲਕੀਰ ਮੌਤ ਤੇ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾ ਨਿਖੇੜਾ ਕਰੇਗੀ।
ਲਕੀਰ ਦੇ ਏਧਰ ਖਲੋਤੇ ਰਹਿ ਗਏ ਇਕ ਦਿਨ 'ਮਰ' ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ ਅੱਜ 'ਸ਼ਹੀਦ' ਹੋਣਗੇ।
ਜਿਹੜੇ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ ਉਹ ‘ਪਾਰ' ਹੋ ਜਾਣਗੇ", ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੱਥੇ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰ ਕੇ ਵੰਗਾਰ ਪਾਈ।
"ਕੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਲਕੀਰ ਪਾਰ ਨਾ ਕੀਤੀ?
ਕੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਿੰਘ ਦੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਥ ਨਾਲੋਂ ਆਪਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ?
ਸ਼ਹਾਦਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ ਲਕੀਰ ਜਹੀਆਂ ਵੰਗਾਰਾਂ ਪਾਰ ਕਰਨੀਆਂ ਹੀ ਪੈਂਦੀਆਂ ਨੇ...
ਯੋਧੇ ਤੇ ਕਾਇਰ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯੋਧੇ ਨੂੰ
