ਅਜਬ ਵਰਤਾਰਾ ਵਾਪਰਿਆ,
ਹੈਅ.. ਇਹ ਕੈਸੀ ਅਰਦਾਸ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਦਰਸਨ ਕਰੇ ਤਿਨਾ ਪ੍ਰਾਣ ਨਹੀਂ ਤਿਆਗਾਂਗਾ ਕਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਣੇ ਹਨ ਤੇ ਕਦੋਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਨਹੀਂ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਹੈ...
ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਾਰ ਵਿਚ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੋਈ ਇਕ ਦੇਵੀ ਬੋਲੀ।
"ਮੈਂ ਮੌਤ ਹਾਂ ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤਹਿ ਕਰਨਾ ਹੈ. ”, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਕ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
"ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਜਿਹੜਾ ਜੋਰ ਲਾਉਣਾ ਹੈ ਲਾ ਲੈ ਬੀਬੀ, ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਤਾਂ ਹੁਣ ਹੋ ਗਈ ਹੈ”, ਬਾਬਾ ਜੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
"ਅਜੀਬ ਲੇਖ ਲਿਖੇ ਹਨ ਇਸ ਸਿਖ ਦੇ ਮੱਥੇ", ਜੰਗ ਦੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਤ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਬੋਲਿਆ।
"ਕੀ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ ਤੁਸੀਂ... ਜੋ ਏਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ", ਦੂਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਇਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਸਾਫ ਸਾਫ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸੂਰਮੇ ਦਾ ਸਿਰ ਏਥੇ ਇਸੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਲਹਿ ਜਾਣਾ ਹੈ.. ਤੇ "
"ਤੇ ਕੀ...?"
“. ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈਣ ਲਈ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹੀਦ ਸਿੰਘ ਏਥੋਂ ਕਈ ਕੋਹ ਦੂਰ ਪਹੁੰਚ ਰਹੇ ਹਨ. ਹਰਿਮੰਦਰ,,, ਹਰਿਮੰਦਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ ਉਹ ਤਾਂ...”, ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਨ ਦੇਵਤਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
“ਮੱਥਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਦੀ ਏਨੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਕਿ ਸਿੱਖ ਦੇ ਸਿਦਕਾਂ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਲਾ ਸਕਣ", ਦੂਜਾ ਦੇਵਤਾ ਬੋਲਿਆ।
"ਹਜੇ ਵੀ ਵੇਲਾ ਹੈ ਆਪਣੇ ਬੋਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ... ਇਹ ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇਣੇ", ਮੌਤ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬੋਲੀ।
"ਬਚਨਾ ਤੋਂ ਖਿਸਕਣਾ ਸਿਖ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਬੀਬੀ... ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਹ ਲਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਜੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਲਾਉਣਦੇ", ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੁਰਦਿਆਂ ਬੋਲੇ।
ਮੌਤ ਖਲੋਤੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੱਜ ਤਕ ਸਭ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੂਰ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਕੈਸੀ ਤਾਸੀਰ ਦੇ ਮਨੁਖ
