ਤੇ ਏਧਰ ਸਰਮਿਆਂ ਦੇ ਜਜ਼ਬੇ ਕਿਰਪਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਤਿੱਖੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਖੰਡੇ, ਕਿਰਪਾਨਾਂ ਨੇ ਅਫਗਾਨਾ ਦੀ ਜੰਗਜੂ ਤਾਕਤ ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
"ਸਰਬ ਲੋਹ ਜੀ ਦੀ ਸਦਾ ਰਛਿਆ ਹਮਨੈ॥ ", ਗਾਉਂਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਐਸਾ ਲੋਹਾ ਵਾਹਿਆ ਕਿ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹੱਲੇ ਵਿਚ ਹੀ ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਦੀ ਅਜੇਤੂ ਫੌਜ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਖੜ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਤਾਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੈਅ ਭੀਤ ਹੋਏ ਖਲੋਤੇ ਸਨ ਤੇ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਜਜ਼ਬੇ ਅੱਗੇ ਕਿੱਥੇ ਟਿਕਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਭੱਜ ਪਏ, ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਨੂੰ...
"ਰੋਕੋ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ...", ਜਹਾਨ ਖਾਨ ਚੀਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਅੱਡੀ ਲਾ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ,
"ਅਤਾਈ ਖਾਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ... ਅਸੀਂ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਸੀ ਉਹ ਪਹੁੰਚ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ... ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਸਮਾ ਹੋਰ ਟਿਕੇ ਰਹੋ ਸਿਖ ਦੀਨ ਲਈ ਲੜ ਰਹੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਤਾਂ ਬੇਦੀਨੇ ਹੋ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਯੁੱਧ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਜਿਹਾਦ ਜਾਣ ਕੇ ਲੜੋ...", ਜਹਾਨ ਖਾਨ ਦੀਆਂ ਐਸੀਆਂ ਵੰਗਾਰਾਂ ਨੇ ਭੱਜਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਰੋਕ ਲਏ। ਨਾਲ ਹੀ ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਨੇ ਤੈਮੂਰ ਵੱਲ ਵੀ ਸੂਹੀਏ ਦੌੜਾ ਦਿੱਤੇ,
“ਦੀਨ ਦਾ ਵਾਸਤਾ ਦੇ ਕੇ ਮੋਮਨਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ ਸ਼ਹਿਜਾਦਾ ਆਲਮ। ਸਿਖ ਜਿਸ ਜੰਗ ਨੂੰ ਧਰਮ ਯੁੱਧ ਜਾਣ ਕੇ ਲੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਟਾਕਰਾ ਸਾਡੇ ਭਾੜੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਣਗੇ। ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਜੋ ਰਫਤਾਰ ਹੈ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਛੱਡੋ ਉਹ ਤਾਂ ਕਾਬਲ ਤੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਣਗੇ। ਏਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਨਹੀਂ ਜਿਹਾਦੀਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਯਾਦ ਰਹੇ ਇਹ ਸ਼ਹੀਦੀ ਮਿਸਲ ਦੇ ਸਿੰਘ ਹਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਾਦਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਹੀਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਦਮਦਮੇ ਤੋਂ ਚੱਲ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਣ ਹੀ ਆਏ ਹਨ, ਕੌਣ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਤਨਖਾਹਦਾਰ ਫੌਜ ਦੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ "
ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾਂ ਤੈਮੂਰ ਕੋਲ ਪੁੱਜਾ। ਉਸ ਨੇ ਫੌਜਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕੀਦ ਭੂਤੀ ਕੀਤੀ ਜਿਹਾਦ ਦਾ ਨਾਹਰਾ ਸਾਰੇ ਲਾਹੌਰ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਦੀਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਫਰਾਂ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਲਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
