"ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਨਿਸਾਨ ਅੱਗੇ ਡੋਲਦੇ ਹੈਦਰੀ ਦਾ ਵਾਸਤਾ ਪਾਓ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵੱਲ ਤੋਰੋ..."

ਤੈਮੂਰ ਨੇ ਭਾਵੇਂ ਜਹਾਨ ਖਾਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇ ਅਮਲ ਲਈ ਫੌਜਦਾਰ ਤੋਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਪਰ ਅੰਦਰੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖਾਸ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬਲ ਕੂਚ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾਂ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸ਼ਹੀਦੀ ਮਿਸਲ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਆਉਣਾ ਸੁਣ ਕੇ ਤੈਮੂਰ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਹੀ ਸੂਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਬਿਮਾਰ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਏਧਰ ਸਿੰਘ ਅਫਗਾਨਾ ਨੂੰ ਭਜਾਉਣ ਲਈ ਜਾਨਾ ਨੂੰ ਟਿੱਚ ਜਾਣ ਕੇ ਜੂਝ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਾਲਵੇ ਦੇ ਲੱਖੀ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਜੱਥੇ ਨਾਲ ਰਲੇ ਭਾਈ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੂਹਰੇ ਕਾਸਮ ਖਾਨ ਖਲੋਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਭਾਈ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਵੰਗਾਰਿਆ।

“ਚੰਗੇ ਭਲੇ ਟਿਕੇ ਬੈਠੇ ਸੋ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਐਵੇਂ ਜਾਨ ਗਵਾਉਣ ਆ ਗਏ ਓ"

"ਜਾਨ ਗਵਾਉਣ ਦਾ ਫਿਕਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਵੇ ਖਾਨ ਸਾਹਬ, ਜਿਹੜਾ ਜਾਨ ਆਪਣੀ ਸਮਝਦਾ ਹੋਵੇ...", ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਭਾਈ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਅੱਡੀ ਲਾਈ। ਕਾਸਮ ਖਾਨ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਦਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਢਾਲ੍ਹ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਫੜੀ ਭਗਾਉਤੀ ਘੁਮਾਈ ਤੇ ਕਾਸਮ ਖਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾ ਪਿਆ। ਇਕ ਦਮ ਇਕ ਹੋਰ ਅਫਗਾਨ ਸਿਰ ਕਾਸਮ ਖਾਨ ਸਿਰ ਨਾਲ ਆ ਟਕਰਾਇਆ। ਇਹ ਜਬਰਦਸਤ ਖਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਸੀ, ਜੋ ਭਾਈ ਬਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਬਾਬਾ ਨੌਧ ਸਿੰਘ ਦਾ ਖੰਡਾ ਕਾਬਲੀ ਵਿਹੜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੱਥਰ ਵਿਛਾਉਂਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਅਫਗਾਨ ਲਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਤਰਥੱਲੀ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਕੋਈ ਵੀ ਪਠਾਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬਾਬਾ ਨੌਧ ਸਿੰਘ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਆਪ ਆਪਣੀ ਟੁਕੜੀ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪਠਾਨ ਬੰਦੂਕਚੀਆਂ ਦੀ ਇਕ ਟੋਲੀ ਵੀ ਸੀ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਨੇ ਦੁਰੋਂ ਬਰਛਾ ਚਲਾਇਆ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਤੇ ਘੋੜਾ ਭਜਾ ਕੇ ਖਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਖੰਡੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਵਾਰ ਵਿਚ ਹੀ ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਦੀ ਫੌਲਾਦੀ ਤਲਵਾਰ ਦੋ ਟੋਟੇ