ਹੋ ਗਈ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਰੱਖਿਅਕਾਂ ਨੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਓ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੇਹ ਤੀਰਾਂ, ਕਿਰਪਾਨਾਂ ਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਦੇ ਫੋਟੋ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਪਰ ਮਜਾਲ ਹੈ ਕਿ ਖੰਡੇ ਦੀ ਪਕੜ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਰਤਾ ਵੀ ਢਿੱਲੀ ਪਈ ਹੋਵੇ।
"ਇਹ ਡਿੱਗ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ.. ਏਨੇ ਫੱਟ ਲੱਗਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਮਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਇਹ...", ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਬੰਦੂਕਚੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਪਠਾਨ ਖਲੋਤੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬੰਦੂਕਾਂ ਵਾਲੇ ਗੋਲੀ ਚਲਾਉਣ ਤੋਂ ਝਿਜਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਏਨੇ ਫੱਟ ਲੱਗੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਏਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੰਡਾ ਘੁਮਾਇਆ ਕੇ ਜਹਾਨ ਖਾਨ ਦੇ ਕਈ ਅੰਗ ਰੱਖਿਅਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਦੂਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਹ ਦਿੱਤੇ।
"ਗੋਲੀਆਂ ਚਲਾਓ... ", ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਚੀਕਿਆ।
ਰਾਮਜੰਗੇ ਦੀ ਇਕ ਗੋਲੀ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਦੇਹ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਲੰਬੇ ਪੈ ਗਏ।
"ਜਿਸ ਥਾਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਤਕ ਸਿਖ ਸੰਗਤ ਮੱਥੇ ਟੇਕਦੀ ਹੈ..", ਬਾਬੇ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜਦਿਆਂ ਬਾਬਾ ਨੌਧ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਜਿੱਥੇ ਬਾਬਾ ਨੌਧ ਸਿੰਘ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ, ਓਥੇ ਪਠਾਨਾ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦਾ ਏਡਾ ਵੱਡਾ ਢੇਰ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਫੁਰਤੀ ਲੈ ਆਂਦੀ ਤੇ ਉਹ ਅਫਗਾਨ ਲਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਣ ਲੱਗੇ।
ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜਿਸ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਅੱਗੇ ਤਾਂ ਹੁਣ ਅਫਗਾਨ ਕੀ ਕੋਈ ਦੈਂਤ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਕਿਹੜੇ ਮਹਿਖਾਸੁਰ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਸੁਣਵਤਬੀਜ, ਐਸੇ ਜਜ਼ਬੇ ਅੱਗੇ ਖਲੋਣਾ ਖਾਲਾ ਜੀ ਦਾ ਵਾੜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਕਈ ਵਾਰ ਬਿਜਲੀ ਕੜਕੀ, ਪਰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਖੰਡੇ ਦੀ ਚਾਲ ਤੱਕ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ
