ਹੋਇਆ ਏ, ਪਰ ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਰ ਸਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਇਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਂਹਦਾ ਸਾਂ।

ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਉਂਜ ਮੈਂ ਦਿਲੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਮੰਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸਾਂ । ਉਹਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ "ਮੈਂ ਅਦੀਬ ਕੈਸੈ ਬਨਾ" ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ, ਕਿ ਇਹਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਆਵੀਂ । ਫੇਰ ਇਹਦੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੇ।

ਮੈਂ ਕਿਤਾਬ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਅਦੀਬ ਬਣਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਏ। ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਰ ਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਇਰ ਈ ਬਣਾਂਗਾ। ਉਹ ਕਿਤਾਬ ਕਈ ਦਿਨ ਮੈਂ ਨਾ ਪੜ੍ਹੀ। ਘਰ ਈ ਰੁਲਦੀ ਰਹੀ।

ਆੜ੍ਹਤੀ ਦੇ ਆਖਣ ਮੂਜਬ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਫਿਲਮੀ ਗੀਤ ਲਿਖ ਕੇ ਪੈਸੇ ਕਮਾਵਣੇ ਸੀ।

ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜੀਅ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਅਸਾਡੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਉਹਦਾ ਹਾਸਾ ਐਵੇਂ ਈ ਡੁੱਲ੍ਹ-ਡੁੱਲ੍ਹ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਪੂਰੇ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਮਾਣ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਠਦੀਆਂ ਸਨ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਦਿਨਾਂ ਮਗਰੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਘਰ ਦੇ ਭਾਰੇ ਕੰਮ ਕਾਜ ਵੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਦੋ ਵਾਰੀ ਆਖਿਆ ਕਿ ਭਲੀਏ ਲੋਕੇ ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਹੋਰ ਅਰਾਮ ਕਰ ਲੈਂਦੀਉ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੀ । ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਤਾਂ ਚਾਅ ਈ ਏਨਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁਣਦੀ ਈ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਨਾਲ਼ੇ ਉਹ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ । ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਸਾਂ ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਹੋਰ ਅਰਾਮ ਕਰ ਲਵੇ। ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਦਾ ਕੀ ਏ, ਪਹਿਲੇ ਈ ਵੀਰਾਨ ਵੀਰਾਨ ਹੁੰਦੇ ਨੇ । ਵੀਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀਰਾਨੀ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਫ਼ਰਕ ਪੈਂਦਾ ਏ।

ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਹਫ਼ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਮਸੂਮ ਅਸਾਡੇ ਵਾਂਗ ਈ ਹਯਾਤੀ ਭੋਗਣਗੇ। ਖੌਰੇ ਕਦੇ ਜੀਵਨ ਹੰਢਾਵਣਗੇ ਵੀ ਕਿ ਨਾ।"

ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਮੈਨੂੰ ਟੋਕ ਕੇ ਆਖਿਆ ਕਰਦੀ, "ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਲੇਖ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਅਸਾਡੇ ਲੇਖ ਅਸਾਡੇ ਨਾਲ । ਤੂੰ ਫਿਕਰ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਏਂ, ਜੋ ਤਕਦੀਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਉਹ ਈ ਮਿਲ ਸੀ। ਅੱਲਾ ਕਰੇ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ?"

"ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ।”

"ਦਿਲ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ ਕਰੀਦਾ", ਵਹੁਟੀ ਮੈਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ। "ਹਰ ਜੰਮਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਲੇਖ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆਂਵਦਾ ਏ।"

ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੱਸ ਪੈਂਦਾ ਤੇ ਆਖਦਾ, "ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਏ । ਏਸੇ ਲਈ ਤੇ ਅਸਾਡੇ ਲੇਖ ਅਸਾਡੇ ਵੱਲ ਈ ਆਂਵਦੇ ਨੇ ।" ਮੇਰੇ ਏਸ ਤਨਜ਼ 'ਤੇ ਉਹ ਨਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਇਆ ਕਰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਮਨਾਵਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਕੀਤੀ ਕਰਦਾ।

ਅਸਾਡੀ ਹਯਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਹੀ। ਨਸਲ