ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੂਨਿਟ ਦਾ ਪੀਪਲਜ਼ ਪਾਰਟੀ ਵੱਲੋਂ ਸਦਰ ਸਾਂ । ਏਸੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਐਮ. ਐਨ. ਏ. ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਸਾਂ । ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਆਂਵਦੇ ਸਨ। ਐਮ. ਐਨ. ਏ. ਹਰ ਵੇਲ਼ੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਧੁੱਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ । ਲੋਕ ਖੁਸ਼ਾਮਦ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕਰਾਵਣ ਲਈ ਤਰਲਾ ਮਾਰਦੇ । ਸਿਆਸੀ ਕੰਮ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ। ਐਮ.ਐਨ. ਏ. ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁਣਦਾ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੋਈ ਨਾ। ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਤੇ ਉਹਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮੇਲਾ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਸਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਆਪਣਾ ਤੁਆਰਫ਼ ਕਰਵਾਣੀ ਪੈਂਦਾ । ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦਾ ਸੈਕਰੇਟਰੀ ਰਾਤ ਉੱਥੇ ਉਹਦੀ ਕੋਠੀ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਾਰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ।

ਐਮ. ਐਨ.ਏ. ਦੀ ਬੇਰੁਖ਼ੀ ਤੇ ਆਦਤਾਂ ਪਾਰੋਂ ਮੈਂ ਯੂਨਿਟ ਦੇ ਸਦਰ ਵਾਲੀ ਜ਼ੁੰਮੇਦਾਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਸਿਆਸੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਹੋਣਾ ਤਾਂ ਫੇਰ ਜ਼ੁੰਮੇਦਾਰੀ ਕਾਹਨੂੰ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਾਂ ?

ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫਜ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਗਾਲੀ ਗਾਇਕਾ ਸ਼ਹਿਨਾਜ਼ ਦਾ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ:

“ਸੋਹਣੀ ਧਰਤੀ ਅੱਲਾਹ ਰੱਖੇ ਕਦਮ ਕਦਮ ਆਬਾਦ"

ਇਹ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਖਿਝ ਚੜ੍ਹੀ ਕਿ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਧਰਤੀ ਹੈ ਕਿਸ ਦੀ ?

ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਚੱਪਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਕਰੋੜਾਂ ਲੋਕ ਕੀੜਿਆਂ ਮਕੌੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਟੁਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਨੇ। ਜਗੀਰਦਾਰਾਂ, ਵਡੇਰੇ ਜ਼ਿਮੀਦਾਰਾਂ ਤੇ ਸਰਮਾਏਦਾਰਾਂ ਦੀ ਉਹ ਈ ਜ਼ੁਲਮ ਤੇ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਡੰਗ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।