ਜਾਨਵਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦਾ ਏ, ਉਹ ਈ ਅਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੁਨਤਕਿਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਏ।” ਮੇਰੇ ਆਖਣ ਉੱਤੇ ਕਿ ਮੈਂ ਰੋਂਦਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਰੋਵਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਏ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੱਥਰੂ ਆਪੇ ਈ ਵਗਦੇ ਪਏ ਨੇ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੇਰੇ ਸੰਘ ਵਿੱਚ ਅੜ ਗਈ ਸੀ।

ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਰੋਵਣ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਆਖਿਆ, "ਚੱਲ ਫੇਰ ਲਹੌਰੋਂ ਬਾਹਰ ਚੱਲੀਏ।" ਹੁਜਰੇ ਨੂੰ ਜੰਦਰਾ ਮਾਰ ਕੇ ਅਸਾਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਟੁਰੇ।

ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਉਹਨਾਂ ਅਫ਼ਸੋਸ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮੁਕੱਦਮਾ ਬਣਦਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਸੂਲੀ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ । ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਇਖ਼ਲਾਕੀ ਮੁਜਰਮ ਹੋਵਣ ਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਾ ਕੇ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇੰਜ ਦੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲੱਗਣਗੇ, ਆਪਣੇ ਅਸੂਲ ਤੋੜ ਕੇ ਆਪ ਫਸਣਗੇ।"

ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਕੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਏਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਸੱਜਣ ਕੋਲ ਪਿੰਡ 'ਮੋਰਾਂ ਵਾਲੀ' ਲੈ ਗਿਆ । ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਸੀ।

ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਗੋਲੜੇ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਦੇ ਗੱਦੀ-ਨਸ਼ੀਨ ਪੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨੇ। ਲੋਕ ਆਂਵਦੇ, ਅਦਬ ਇਹਤਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ । ਕੁੱਝ ਨਜ਼ਰ ਨਿਆਜ਼ ਦੇਵਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਮਨਾਂਹ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਉਹ ਨਿਆਜ਼ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਸਨ । ਪਰ ਕਈ ਤਾਂ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮੇਰੇ ਆਖਣ ਉੱਤੇ ਕਿ "ਪੀਰ ਸਾਹਿਬ ਕਈ ਦਿਨ ਏਥੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੁਆ ਕਰਨਗੇ । ਉਸ ਵੇਲੇ ਖਿਦਮਤ ਕਰੋ ਤਾਂ ਬਿਹਤਰ ਏ। ਅਜੇ ਅਮਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਬਿਨਾਂ ਅਮਰ ਦੇ ਸਿੱਧਾ ਕੰਮ ਵੀ ਪੁੱਠਾ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ ।" ਮੇਰੇ ਏਸ ਮਖੌਲ ਉੱਤੇ ਹੁਜਰੇ ਵਾਲਾ ਹੱਸ ਹੱਸ ਦੂਹਰਾ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਸਦੀਆਂ ਦਾ ਡੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਸਾ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਕੇ ਨਿੱਕਲ ਟੁਰਿਆ ਹੋਵੇ। "ਵਾਹ ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ ਵਾਹ ! ਖੂਬ ਘੜਿਆ ਈ ਆਪਣੇ ਉਸਤਾਦ ਦਾ ਬੁੱਤ!" "ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਦਾ" - ਮੈਂ ਦਲੀਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਅਸਲ ਤੁਆਰਫ਼ ਕਰਵਾਂਦਾ ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਅਸਾਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰੇ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ। ਅਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਕ ਰਾਤ ਕੱਟਣੀ ਵੀ ਔਖੀ ਹੋ ਜਾਣੀ ਸੀ।"

"ਹਾਂ, ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਈ, ਪਰ ਏਥੇ ਕੋਈ ਗਾਵਣ ਵਾਲਾ ਫਨਕਾਰ ਹੈ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ?"

"ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਤਾਂ ਹੋਵੇਗਾ ਈ।" ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਪੀਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਚੌਂਕੀ ਭਰਨ ਜ਼ਰੂਰ ਆਵੇਗਾ ।" ਪੀਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਚੌਂਕੀ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਫੇਰ ਬਹੁਤ ਹੱਸੇ। ਸ਼ਾਮ ਹੋਵਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਲੇ ਮੈਂ ਸਾਈਂ ਅਬਦੁੱਲਾ ਕਿੰਗ ਵਜਾਵਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਨਜ਼ਮ ਵੀ ਲਿਖਕੇ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ:

ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਓਏ ਰੱਬਾ ਮੇਰਿਆ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਡੁਬਦਾ ਡੁਬਦਾ ਜਾਂ

ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਢੂੰਡਾਂ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਬੱਚਿਆਂ-ਖਾਣੀ ਮਾਂ।

ਸਾਈਂ ਅਬਦੁੱਲਾ ਗਾਂਵਦਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਸੀ। ਕਿੰਗ ਵਜਾਵਣੀ ਵੀ ਖੂਬ ਆਂਵਦੀ