ਸਮਝ ਏ। ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਚੰਗਾ ਜਾਣੂ ਆਂ ।"

“ਨਹੀਂ, ਤੁਸਾਂ ਜੋ ਪੜ੍ਹਿਆ ਏ ਉਹ ਏਧਰ ਉਧਰ ਦਾ ਲਿਟਰੇਚਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਣਾ ਏ। ਏਧਰ ਤਾਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਈ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਪਾਸੇ ਬੁੱਲੇ ਸ਼ਾਹ ਤੇ ਦੂਜੇ ਪੰਜਾਬੀ ਲਿਟਰੇਚਰ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਏ ਜੋ ਤੁਸਾਂ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ। ਪਹਿਲੇ ਉਹ ਪੜ੍ਹੋ ਤਾਂ ਫੇਰ ਵੇਖੋ, ਬੁੱਲੇ ਸ਼ਾਹ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਏ ਪੰਜਾਬੀ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੇ ?"

ਪਰ ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ ਅੜ ਗਏ। ਅਨਪੜ੍ਹਤਾ ਦਾ ਤਾਅਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਜਦ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ ਆਂ, ਪੰਜਾਬੀ ਲਿਟਰੇਚਰ ਵੀ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਏ, ਫੇਰ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ ਏ ਗੁਰਮੁਖੀ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ।"

ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਹੋ ਗਏ। ਬੋਲੀ ਗਏ: "ਮੈਨੂੰ ਮਲੂਮ ਏ ਬੁੱਲੇ ਸ਼ਾਹ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਪੰਜਾਬੀ ਅਦਬ ਵਿੱਚ ਕੀ ਮੁਕਾਮ ਤੇ ਰੁਤਬਾ ਏ। ਮੈਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦੀ ਸਮਝ ਤੇ ਸੂਝ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਦਾ ਫਿਰਾਂ ਕਿ ਬੁੱਲੇ ਸ਼ਾਹ ਦਾ ਕੀ ਮੁਕਾਮ ਏ।"

ਗੱਲ ਵਧ ਗਈ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਤਲਖੀ ਹੋਈ। ਦੋਵੇਂ ਯਾਰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੱਦ ਉੱਤੇ ਅੜ ਗਏ।

ਹੁਜਰੇ ਵਾਲੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਆਂਵਦੀ ਏ, ਸੂਝ ਬੂਝ ਵੀ ਹੈ ਤਾਂ ਏਸ ਸ਼ੇਅਰ ਦੀ ਤਸ਼ਰੀਹ ਕਰ ਦਿਓ :

ਨਰੜ ਗੰਡੀਏ, ਕਰੜ ਕੱਟੀਏ

ਕਿਸੇ ਨਵੇਲੀਏ ਮਾਰ ਪਡੀੜੀਏ ਨੀ

ਫਿਰੇਂ ਸਾਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖਹਿੰਦੀ

ਚੱਪੜ ਬੰਡੀਏ, ਛੰਨੀਏ ਚਿਹਰੀਏ ਨੀ

"ਜੇ ਏਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਂਵਦੀ ਏ ਤਾਂ ਲਿਖ ਕੇ ਲੈ ਜਾਓ । ਘਰ ਬੈਠ ਕੇ ਤਸ਼ਰੀਹ ਕਰ ਲਿਆ ਜੇ।" ਪਰ ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਸਨ। ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ੇਅਰ ਕਿਧਰੇ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ । ਲਗਦਾ ਏ ਵਾਰਸ਼ ਸ਼ਾਹ ਦਾ ਹੋਣਾ ਏਂ।”

"ਏਸੇ ਲਈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਖਨਾ ਵਾਂ ਕਿ ਤੁਸਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਬੰਦੇ ਨਹੀਂ ਓ। ਬੁੱਲੇ ਸ਼ਾਹ ਦੀਆਂ ਸੁੰਨਤਾਂ ਨਾ ਕਰੋ। ਪਰ ਤੁਸਾਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਾਤ ਨੂੰ ਤੂਲ ਈ ਬਹੁਤ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਏ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਤੀਕਰ ਅੱਪੜਦੀ ਈ ਨਹੀਂ। ਮੌਲਵੀ ਲੋਕਾਂ ਤਾਂ ਪਹਿਲੇ ਈ ਬੁੱਲੇ ਸ਼ਾਹ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦੇ ਅਦਬ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਧਰੋ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਏ। ਸੁੰਨਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨੇ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਉਸਤਰਾ ਲੈ ਕੇ ਟੁਰ ਪਏ ਓ।"

ਹੁਣ ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਸਨ ਬੋਲ ਰਹੇ।

ਉਹਨਾਂ ਫੇਰ ਆਖਿਆ, "ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ, ਤੁਸਾਂ ਪੈਸੇ ਖਾਣੇ ਨੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾ ਲਵੋ। ਵੈਸੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਜੋ ਕੁੱਝ ਹੋਇਆ ਕਰਸਾਂ।" ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਝੱਟ ਬੈਠਣ ਮਗਰੋਂ ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ ਚਲੇ ਗਏ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ ! ਤੂੰ ਏਸ ਸ਼ੇਅਰ ਦੀ ਤਸ਼ਰੀਹ ਕਰ ਸਕਨਾ ਏਂ ?"