ਵਾਹ।" ਆਖ ਕੇ ਫੇਰ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਸਾਂ ਕਿ ਵਿਚਾਰੇ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਏ, ਪਰ ਏਥੇ ਹਾਸਾ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ? ਫੇਰ ਉਹਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ! ਤੇਰੇ ਪਿੰਡ ਕੋਈ ਐਸਾ ਹਕੀਮ ਹੈ ਜਲੰਧਰ ਦਾ ?" ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਸਾਂ। ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਦੱਸਿਆ, "ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ। ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਲ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ ਕਰਦੀ ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸਾਂ । ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਈ ਏਥੇ ਸੀ। ਨਾਲ ਈ ਇਹਦੀ ਹਿਕਮਤ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਏ। ਹਕੀਮ ਜੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬਹਿ ਜਾਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਕਿੱਸੇ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਹੁਸਨ ਦੇ ਕਿੱਸੇ, ਸਖਾਵਤ ਤੇ ਹਿਕਮਤ ਦੇ ਕਿੱਸੇ। ਕੁੱਝ ਵੰਨਗੀ ਦੇ ਕਿੱਸੇ ਸੁਣੇਗਾ ?”
"ਜੀ ਜੇ ਦਿਲਚਸਪ ਹੋਵਣ ਤਾਂ", ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਕੁੱਝ ਸਮਝ ਸਕਿਆ।
ਉਹਨਾਂ ਆਖਿਆ, “ਪਹਿਲਾ ਕਿੱਸਾ ਤਾਂ ਹਕੀਮ ਜੀ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਸੁਣਾਇਆ ਕਿ ਜਦ ਮੈਂ ਜਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਸਾਂ, ਪੂਰੀ ਜਵਾਨੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਲੋਕ ਦੂਰੋਂ ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ । ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਕ ਸ਼ੌਕ ਤੇ ਬੇਸਬਰੀ ਵਜੋਂ ਅਸਾਡੇ ਘਰ ਮੇਲਾ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਸਭ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਅੰਨ ਪਾਣੀ ਕਰਵਾ ਕੇ ਘੱਲਦੇ ਸਾਂ । ਜਦ ਬਹੁਤ ਮੁਲਖ ਢੁੱਕਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਰਫ਼ ਜੁੰਮੇ ਦੇ ਜੁੰਮੇ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਬਾਲਕੋਨੀ ਵਿੱਚੋਂ। ਬੱਸ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਲਈ ਸਾਹਮਣੇ ਆਂਵਦਾ ਸੀ।
ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਝਲਕ ਵੇਖਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਰਿਆਸਤ ਕੀ, ਦੂਜੇ ਰਾਜਵਾੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਲੋਕ ਅੱਠ ਅੱਠ ਦਿਨ ਪਹਿਲੇ ਆ ਕੇ ਅਸਾਡੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰਿਆਂ ਤੇ ਬਾਲ ਬੱਚੇ ਸਮੇਤ ਆਂਵਦੇ ਸਨ । ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਉੱਤੋਂ ਪੈਸੇ ਵਾਰਨਾ ਚਾਹਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਮਨਾਹ ਕਰਕੇ ਆਖ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸਾਡੇ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਹੁਸਨ ਜਵਾਨੀ ਵਿਕਾਊ ਨਹੀਂ।"
ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਤੇ ਅੱਧੀ ਰਿਆਸਤ ਦੇਵਣ ਦੀ ਵੀ ਮਿੰਨਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਾਇਆ।
ਹਕੀਮ ਜੀ ਦਾ ਆਖਣਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਟਿੱਲ ਦਾ ਤੇ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਜਲੰਧਰ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਓ ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਢੱਗਾ ਕੁੱਬਾ ਨਜ਼ਰ ਆਵੇਗਾ। ਕੀ ਵਜ੍ਹਾ ਏ ਭਲਾਂ ? ਵਜ੍ਹਾ ਇਹ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਢੱਗੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹੱਥ ਰੱਖਦਾ ਉਹਦਾ ਈ ਲੱਟ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । ਹੁਣ ਉੱਥੇ ਨਸਲ ਈ ਕੁੱਬੇ ਢਗਿਆਂ ਦੀ ਮਿਲੇਗੀ ਤੁਹਾਨੂੰ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਸਾਡੇ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਜੰਜ ਜਲੰਧਰੋਂ ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਪਿੰਡ ਜਾਣੀ ਸੀ। ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਕੱਚੇ ਈ ਹੁੰਦੇ ਸਨ । ਇਹ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਲੂਮ ਈ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੀਂਹ ਵਰ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਿੱਕੜ ਖੇਡਾਂ ਬਹੁਤ ਸੀ। ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥਾਂ ਬੱਸ ਖੁਭ ਗਈ। ਡਰਾਇਵਰ ਬਥੇਰਾ ਵੱਸ ਲਾਇਆ। ਬੱਸ ਨਾ ਨਿੱਕਲੀ। ਸਵਾਰੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਖ਼ਾਲੀ ਬੱਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਜੰਜ ਧੱਕਾ ਲਾਇਆ, ਪਰ ਬੱਸ ਤਾਂ ਧੁਰੇ ਤੀਕਰ ਖੁੱਭੀ ਹੋਈ
