ਸੀ ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਨਿੱਕਲੇ । ਲਾੜੇ ਦਾ ਪਿਉ ਬੜਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ। ਡਰੇ, ਜੇ ਕੁਵੇਲ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਕੁੜੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਣਾ ਏ।

ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਉਹਦੇ ਉੱਤੇ ਤਰਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੇ ਬਹਿ ਜਾਓ ਆਪਣੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਉੱਤੇ।”

ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੀ । ਸਾਰੀ ਜੰਜ ਸੀਟਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਬੈਠੀ । ਰਹਿੰਦੀ ਜੰਜ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਜਾ ਚੜ੍ਹੀ । ਲਾੜਾ ਤੇ ਲਾੜੇ ਦੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਆਪ ਵੀ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਚੱਲ ਪੁੱਤਰ! ਦੇ ਮੋਢਾ, ਅੰਤ ਭਲੇ ਦਾ ਭਲਾ ।"

ਮੈਂ ਬੱਸ ਨੂੰ ਮੋਢਾ ਦੇ ਕੇ ਖੋਭੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੱਖਣ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਲ ਕੱਢ ਲਈਦਾ ਏ, ਉਸਤਾਦ ਜੀ !

ਮੈਂ ਇੰਜਣ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤੋੜ ਕੁੜੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਤੀਕਰ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਧੱਕ ਕੇ ਬੱਸ ਅਪੜਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ । ਜਦ ਕੁੜੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪਾਲ ਵਿੱਚ ਖਲ੍ਹਾਰਦੇ ਮਿੰਨਤ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜੀਹਦੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖੇਂ ਉਹ ਈ ਤੇਰੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਥੁੱਕਿਆ ਵੀ ਨਾ।"

ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵਾਹ ਵਾਹ ਨਿੱਕਲਿਆ ਤਾਂ ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ! ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਏ ਕਦੇ ਏਹੋ ਜੇਹਾ ਹਕੀਮ ਜਲੰਧਰ ਦਾ ?"

ਆਪ ਅਜੇ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ । ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਇਹੋ ਜੇਹੇ ਕਈ ਕਿੱਸੇ ਹਕੀਮ ਸੁਣਾਏ ਸਨ ਮੈਨੂੰ।” ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਬੰਦਾ ਏ, ਉਸਤਾਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਕੋਈ ਹਕੀਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਹੈ ਵੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਦੀ ਗਹੁ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ।"

ਫੇਰ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਹਕੀਮ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਿੱਸਾ ਸੁਣਾਇਆ, ਜਿਹੜਾ ਹਕੀਮ ਸਾਹਿਬ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ । ਹਕੀਮ ਜੀ ਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮੈਂ ਜਵਾਨੀ ਵੇਲ਼ੇ ਦੌੜ ਲਾਇਆ ਕਰਦਾ ਸਾਂ । ਏਥੇ ਲਹੌਰੋਂ ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੇ ਤੀਕਰ। ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਮੀਲ ਮੀਲ ਉੱਤੇ ਜੱਟੀਆਂ ਲੱਸੀ ਦੀ ਚਾਟੀ ਤੇ ਵਿੱਚ ਮੱਖਣ ਦਾ ਪੇੜਾ ਲੈ ਕੇ ਖਲੋਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਵੇਖ ਜੱਟੀਆਂ ਤੜਫ਼-ਤੜਫ਼ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ । ਮੈਂ ਲੱਸੀ ਪੀਤੀ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮੱਖਣ ਖਾਈ ਜਾਂਦਾ ਸਾਂ। ਜਦ ਕੋਈ ਜੱਟੀ ਨੇੜੇ ਹੋਵਣ ਲੱਗਦੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਖਦਾ,"ਹਟ ਗਸ਼ਤੀ!”

ਮੈਂ ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੇ ਤੋਂ ਪਰਤਦਾ ਤਾਂ ਜੱਟੀਆਂ ਅਜੇ ਤੀਕਰ ਉਸੇ ਈ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਖਲੋਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ । ਉਹਨਾਂ ਚਾਟੀਆਂ ਉਲੇਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਜਮਾਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮੂੰਹ ਨਾ ਲਾਂਵਦਾ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਏਥੇ ਆ ਜਾਂਦਾ । ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਏਨੀ ਸੀ ਕਿ ਜਦ ਮੈਂ ਦੌੜਨ ਲਈ ਭੱਜਦਾ ਏਥੇ ਸ਼ੇਖੂਪੁਰਾ ਜਾਵਣ ਵਾਲੀ ਬੱਸ ਸਵਾਰੀਆਂ ਬਿਠਾ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖਲੋਤੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਪਰਤਕੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਬੱਸ ਅਜੇ ਤਿਆਰੀ ਈ ਪਈ ਫੜਨੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।