ਕੇ ਪੰਜਾਂ ਦਾ ਨੋਟ ਦੇ ਕੇ ਆਖਦਾ, "ਲੈ ਤਾਇਆ ਨਿਆਜ਼ ਲੈ ਜਾ । ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਔਲਿਆਈ ਇੱਕ ਰੁਪਏ ਦਾ ਨੋਟ ਨਹੀਂ ਘੜ ਸਕਦੀ।" ਪੰਜਾਂ ਦਾ ਨੋਟ ਫੜਨ ਵੇਲੇ ਤਾਇਆ ਮੁਸਕਰਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਆਖਦਾ, "ਗੋਗੀ! ਕੋਈ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ ਕਰ। ਕੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਦੇ ਮਗਰ ਪਿਆ ਰਹਿਨਾ ਏਂ ? ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਕੋਲੋਂ ਦੁਆਵਾਂ ਲਿਆ ਕਰ ।"

“ਇਹ ਨੇਕੀ ਨਹੀਂ ਤਾਇਆ ! ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਸਾਧਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪਿਆ ਕਰਨਾ ਵਾਂ ।"

“ਨੇਕੀ ਏ ਨੇਕੀ।” ਤਾਇਆ ਆਖਦਾ, "ਅੱਲਾਹ ਇਹਦਾ ਅਜ਼ਰ ਦੇਵੇਗਾ ਪਰ ਮੂੰਹੋਂ ਵੀ ਮੰਦਾ ਨਾ ਬੋਲਿਆ ਕਰ ।" “ਠੀਕ ਏ ਤਾਇਆ! ਮੈਂ ਮੂੰਹੋਂ ਮੰਦਾ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ ਕਰਾਂਗਾ । ਮੇਰਾ ਪੰਜਾਂ ਦਾ ਨੋਟ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਦੇ ਤੇ ਮੰਦਾ ਨਾ ਬੋਲਣ ਵਾਸਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਝ ਪੱਲਿਉਂ ਦੇ।"

ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਤਾਇਆ ਖਲੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਕੇ ਮੁਸਕਰਾਂਦਾ ਤੇ ਆਖਦਾ, "ਕੋਈ ਹੋਰ ਟਿਚਕਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹਨਾਂ ਏਂ ਗੋਗੀ?"

“ਨਹੀਂ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੇ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹਨਾਂ ਵਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਾਫ਼ਰ ਵੀ ਵੇਖ ਲਏ ਨੇ ਤੇ ਮੱਕਿਉਂ ਪਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿਣ ਵਾਲ਼ੇ ਬੱਦੂ ਵੀ", ਮੈਂ ਤਾਏ ਦੇ ਨਾਲ ਟੁਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਆਖਿਆ। ਤਾਏ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੜੇ ਛਣਕ ਰਹੇ ਸਨ । ਇੱਕ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਕਸ਼ ਕੋਲ ਲਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਨਾਦ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੀ ਖੂੰਡੀ ਤੇ ਖੂੰਡੀ ਨੂੰ ਛੱਲੇ ਵੀ ਲੋਹੇ ਦੇ ਚਾੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਸਾਰੇ ਕੜੇ ਤੇ ਛੱਲੇ ਇੱਕ ਤਾਲ ਨਾਲ ਛਣਕਾਵਣ ਦਾ ਵੱਲ ਤਾਏ ਨੂੰ ਆ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਗੋਂ ਏਸ ਛਣ ਛਣ ਦੀ ਲੈਅ ਉੱਤੇ ਮਸਤ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਏਸ ਲੋਰ ਵਿੱਚ ਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਪੰਧ ਪੈਦਲ ਈ ਕਰ ਲਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਿ 'ਮੈਂ ਕਾਫ਼ਰ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ ਤੇ ਮੱਕਿਉਂ ਪਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਦੂ ਵੀ' ਸੁਣਕੇ ਤਾਇਆ ਉਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਈ ਖਲੋ ਗਿਆ, "ਕੀ ਆਖਿਆ ਈ ਗੋਗੀ? ਫੇਰ ਆਖੇਂ ਨਾ!"

ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜੇਹੀ ਵਿੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਖਲੋਤਾ ਸਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਮਲੂਮ ਸੀ ਕਿ ਤਾਇਆ ਕਿਸੇ ਵਕਤ ਜਲਾਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਖੂੰਡੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਏ, ਪਰ ਖੌਰੇ ਕਿਉਂ ਮੈਨੂੰ ਤਾਏ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਇਆ ਕਰਦੀ ਸੀ । ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਨਾਹ ਰੱਖਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਮੈਥੋਂ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਿੰਗ ਫਸਾ ਈ ਲੈਂਦਾ ਸਾਂ ।

ਸਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਗ ਫਸਾ ਦੇਣਾ ਖੌਰੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਾਦਲਾ ਅਮਲ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਅਫ਼ਸੋਸ ਕਰਦਾ ਸਾਂ । ਜਦ ਤਾਏ ਆਖਿਆ, "ਕੀ ਆਖਿਆ ਈ ਗੋਗੀ, ਫੇਰ ਆਖੀਂ ਨਾ- ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, 'ਤਾਇਆ ਜੀ ! ਮੈਂ ਉਹ ਜਿੰਨ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਏ ਜਿਹੜਾ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਏ, ਫੇਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੀ ਵੀ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝ ਆ