ਘਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਰਫ਼ੀਕ ਦਾ ਐਕਸੀਡੈਂਟ ਹੋ ਗਿਆ ਏ। ਅਸ਼ਰਫ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਈਕਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਵੈਗਨ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਹੋ ਗਈ। ਰਫ਼ੀਕ ਉਦੋਂ ਚੌਥੀ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ । ਬੜਾ ਮਾੜਾ ਹੋਇਆ । ਸ਼ੇਖੂਪੁਰਾ ਹਸਪਤਾਲ ਤੋਂ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਮਿਉਂਸਪਲ ਹਸਪਤਾਲ ਲਹੌਰ ਲੈ ਆਏ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਡਾਢੇ ਜਖ਼ਮ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਇੱਕ ਲੱਤ ਦੀ ਹੱਡੀ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ । ਅਸ਼ਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਫੁੱਫੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਰਫ਼ੀਕ ਕੋਲੋਂ ਚਾਰ ਸਾਲ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਫੈਕਟਰੀ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਲਈਆਂ ਤੇ ਮਿਉਂਸਪਲ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ।

ਉੱਥੇ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਆਏ ਸਨ ਹਸਪਤਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਰਸ ਲੁਧਿਆਣਵੀ ਵੀ ਸੀ। ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਬੈਠੇ ਰਹੇ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਤਸੱਲੀਆਂ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ ਸਨ । ਕੁੱਝ ਦਵਾ ਦਾਰੂ ਵਾਸਤੇ ਵੀ ਪੈਸੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਲਏ ਕਿਉਂ ਜੁ ਮੈਨੂੰ ਮਲੂਮ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਕੀ ਏ।

ਸ਼ਾਲੀਮਾਰ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਤੇ ਦਾਮਨ ਪਿਕਚਰ ਵਾਲੇ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਪੈਸੇ ਲੈ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਲਮ ਜੱਟ ਮਿਰਜ਼ਾ ਬਣਾਵਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਮਲਕ ਯੂਨਿਸ ਰਾਈਟਰ ਨੇ ਸ਼ਾਇਰ ਦੀ ਜੁੰਮੇਵਾਰੀ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਉੱਤੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।

ਹਸਪਤਾਲ ਦਾ ਮਹੌਲ ਦਿਨ ਨੂੰ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੁੱਝ ਹੋਰ। ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਲ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫਿਕਰ ਨਾਲ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਸੁੱਝਦਾ ਈ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਜਦ ਰਫ਼ੀਕ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸੰਭਲ ਗਈ, ਸਿਰਫ ਲੱਤਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਡ ਦੇ ਸੱਜੇ ਖੱਬੇ ਬਰਾਮਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਕ ਮਚਲਦੇ ਵੇਖੇ। ਉੱਥੇ ਨਵੇਂ ਇਸ਼ਕ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਆਸ਼ਕ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਬਹਾਨੇ ਉੱਥੇ ਆ ਮਿਲ਼ਦੇ ਸਨ। ਮਸ਼ੂਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਰਸਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਈਆਂ ਅੱਲ੍ਹੜ ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਵੀ।

ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਾਰਡ ਦੀ ਮਿਸ ਜ਼ਰੀਨਾ ਬੜੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਡੁੱਲ੍ਹੀ ਗੱਲ ਕਰ ਲਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਰਫ਼ੀਕ ਨਾਲ ਬੜੀ ਉਣਸ ਹੋ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਜਦ ਮਲੂਮ ਹੋਇਆ ਕਿ ਰਫ਼ੀਕ ਦੀ ਮਾਂ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਮੈਂ ਦੂਜੀ ਸ਼ਾਦੀ ਕਰ ਲਈ ਹੋਈ ਏ, ਉਹ ਖਾਸ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ ਰਫ਼ੀਕ ਦਾ । ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਚੋਰ ਅੱਖ ਨਾਲ ਤੱਕ ਲਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ । ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਛ ਲਿਆ ਕਿ 'ਮੈਨੂੰ ਚੋਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ ਏ' ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਬੋਲੀ, "ਬੜਾ ਖਚਰੋਟ ਲਗਨਾ ਏਂ।"

"ਉਹ ਕਿੰਜ ?" ਮੇਰੇ ਆਖਣ ਉੱਤੇ ਉਸ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਏ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੋਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਆਂ ?"

"ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਨੇ, ਏਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਤੇਰੇ ਵੱਲ..."

"ਤੂੰ ਰਫ਼ੀਕ ਨਾਲ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਏਂ ?” ਉਸ ਸਵਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

"ਜਿੰਨਾ ਇੱਕ ਬਾਪ ਆਪਣੀ ਔਲਾਦ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਏ।” ਮੇਰੇ ਦੱਸਣ ਉੱਤੇ ਉਸ