ਬੋਲਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ! ਕੀ ਗੱਲ ਏ ?"

“ਪਹਿਲੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਜਿਉਂਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਨਹੀਂ" ਮੇਰੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦਾ ਢੰਗ ਖੌਰੇ ਬੁਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬੋਲੇ, "ਬਹਿ ਜਾ ਝੱਲਿਆ! ਉਹ ਮਾਪੇ ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲ਼ੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਔਲਾਦ ਹੱਥੀਂ ਸੰਭਾਲ ਲੈਂਦੀ ਏ। ਏਥੇ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਰੁਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ। ਮਰਨਾ ਤਾਂ ਹੈ ਈ । ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦਿਲ ਛੱਡੀ ਫਿਰਨਾ ਏ ! ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਏ ਕਿ ਮਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਕੱਫਣ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਈ ।" ਵਾਕਈ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਲੱਗੀ ਸੀ । ਤਸੱਲੀ ਦੇਵਣ ਦਾ ਮੁਹੱਬਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਢੰਗ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁੱਭ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇਵਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗਮੀ ਦੀ ਥਾਂ ਕੁੱਝ ਤਬਦੀਲੀ ਹੋਵਣ ਲੱਗ ਪਈ।

ਕੋਈ ਫਿਲਮ ਬਣਾਵਣ ਵਾਲੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ । ਚਾਹ ਪੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਨਾਲ ਰਲ ਗਿਆ। ਫਿਲਮ ਬਣਾਵਣ ਵਾਲੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ "ਉਸਤਾਦ ਜੀ, ਅਸਾਂ ਅਹਿਮਦ ਖਾਂ ਖਰਲ ਉੱਤੇ ਫਿਲਮ ਬਣਾਵਣਾਂ ਚਾਹਨੇ ਆਂ। ਅਸਾਨੂੰ ਰੀਝ ਏ, ਏਸ ਫਿਲਮ ਲਿਖਣ ਲਿਖਾਵਣ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇ। ਅਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ਨਸੀਬੀ ਹੋਸੀ । ਖਰਚੇ ਦੀ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ।”

ਹੁਜਰੇ ਵਾਲਾ ਦਰਵੇਸ਼ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਆਖਿਆ, "ਨਹੀਂ, ਇਹ ਫਿਲਮ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ। ਕਿਉਂ ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ! ਤੇਰਾ ਕੀ ਖਿਆਲ ਏ ?” ਉਹਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ । ਮੈਂ ਤਾਂ ਚਾਹਦਾ ਸਾਂ, ਫਿਲਮ ਦਾ ਕੰਮ ਮਿਲੇ । ਮੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜਜ਼ਬੇ ਫੇਰ ਜਾਗ ਪਏ ਸਨ ਪਰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ। ਕਹਿਣਾ ਚਾਹਦਾ ਸਾਂ ਕਿ ਫਿਲਮ ਬਣ ਸਕਦੀ ਏ, ਪਰ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਇਖ਼ਤਲਾਫ਼ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਬਿਹਤਰ ਸਮਝਦੇ ਓ।"

ਫ਼ਿਲਮੀ ਲੋਕ ਬਜ਼ਿਦ ਸਨ ਕਿ ਅਸਾਡੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਕਰੋ। ਪੈਸੇ ਵੀ ਪਹਿਲੇ ਦੇਣਾ ਚਾਂਹਦੇ ਸਨ,ਪਰ ਹੁਜਰੇ ਵਾਲੇ ਸਾਫ਼ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, "ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਫਿਲਮ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ।"

ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਸਾਂ ਕਿ ਜਦ ਪੈਸੇ ਵੀ ਪਹਿਲੇ ਪਏ ਦੇਂਦੇ ਨੇ। ਫਿਲਮ ਬਣਾਵਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਸਨ । ਫੇਰ ਇਹਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਫਿਲਮ ਬਣ ਸਕਦੀ। ਪਰ ਡਾਕਟਰ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਸੀ ।

ਜਦ ਫਿਲਮੀ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, “ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਤਾਂ ਫਿਲਮ ਬਣਾਵਣ ਦਾ ਹੈਸੀ।"

"ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ! ਅਹਿਮਦ ਖਰਲ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਵਾਦ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਏ।”

“ਪਰ ਅਸਾਂ ਮਵਾਦ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਆਂ ਅਸਾਨੂੰ ਜਾਂਚ ਏ ਕਹਾਣੀ ਸਜਾਵਣ ਦੀ", ਮੈਂ ਆਖਿਆ।

"ਠੀਕ ਏ”, ਉਹਨਾਂ ਆਖਿਆ, "ਪਰ ਅਸਾਡੀ ਜਾਂਚ ਤੇ ਬਣਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਇਹ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਸਨ।"