"ਜਦ ਸਾਰਾ ਕੁੱਝ ਉਹ ਅਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਫੇਰ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ ?" ਮੈਂ ਚਾਹਦਾ ਸਾਂ ਕਿ ਫਿਲਮ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ।

"ਮੇਰੇ ਸ਼ੌਕ ਤੇ ਕਾਹਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਮੁਸਕਰਾਏ, "ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ! ਪੈਸੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਅਜੇ ਤੇਰਾ ਵਾਹ ਨਹੀਂ ਪਿਆ। ਇਹ ਫਿਲਮ ਬਣਾਵਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਸਿਰਫ਼ ਅੱਯਾਸ਼ੀ ਲਈ ਫਿਲਮ ਬਣਾਵਣ ਟੁਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।"

"ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਫਿਲਮ ਬਣਾਵਣ ਦੀ ਹੋਵੇ।" ਮੈਂ ਗੱਲ ਮੁਕਾਵਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹਦਾ।

“ਓਏ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੁਫ਼ਤਗੂ ਈ ਫਿਲਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਇਹ ਕੋਈ ਨਜ਼ਾਇਜ਼ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲ਼ੇ ਚੌਧਰੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਪਦੇ ਸਨ ।"

ਪਰ ਮੈਂ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਸਮਝ ਰਿਹਾ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਸੁੱਝਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਫਿਲਮ ਬਣੇ । ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਿਆ ਪਰ ਮੇਰਾ ਅੰਦਰ ਵਾਲ਼ਾ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਖੌਰੇ ਉਹ ਤਾੜ ਗਏ, ਆਖਿਆ, "ਚੱਲ ਜ਼ਰਾ ਫ਼ਿਲਮ ਵੇਖੀਏ।"

ਫਿਲਮ ਵੇਖਣ ਲਈ ਅਸਾਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਲਮ ਖੌਰੇ ਉਹਨਾਂ ਮੇਰੀ ਉਦਾਸੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਖਾਈ ਸੀ ਯਾ ਉਹਨੇ ਨੂੰ ਆਪ ਸ਼ੌਕ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਮੈਨੂੰ ਮਲੂਮ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਫਿਲਮ ਵੇਖ ਕੇ ਹੁਜਰੇ ਪਰਤ ਆਏ, ਮੈਂ ਜਾਵਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ, "ਪਰਸੋਂ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਆ ਜਾਵੀਂ, ਹਯਾਤ ਪਸਰੂਰੀ ਦੇ ਚੱਲਾਂਗੇ । ਜ਼ਰਾ ਉਸ ਮੌਲਵੀ ਨੂੰ ਤਾਂ ਮਿਲੀਏ ਜਿਹੜਾ ਪਸਰੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਏ ।" ਖੌਰੇ ਇਹ ਸਫਰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਮੇਰੀ ਤਬੀਅਤ ਦੇ ਬਹਿਲਾਵਣ ਲਈ ਕਰਨਾ ਸੀ ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਇਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਰ ਨਹੀਂ ਸਨ ਕਰਦੇ।

ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਹੁਜਰੇ ਅੱਪੜ ਗਿਆ। ਹੁਜਰੇ ਵਿੱਚ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਵੀ ਨਾਲ ਈ ਜਾਣਾ ਸੀ । ਮੇਰੇ ਆਵਣ ਨਾਲ ਈ ਉੱਠ ਟੁਰੇ । ਹੁਜਰੇ ਵਾਲ਼ੇ ਦਰਵੇਸ਼ ਦੀ ਆਦਤ ਸੀ ਕਿ ਸਫਰ ਉੱਤੇ ਜਾਵਣ ਵੇਲੇ ਸਾਰਾ ਖ਼ਰਚਾ ਆਪ ਈ ਕਰਦੇ ਸਨ । ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦੇ ਨੂੰ ਖਰਚੇ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤੇ ਪੈਸੇ ਫੜਾ ਦਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਕਿ ਨਾਲ ਦੇ ਨੂੰ ਪੈਸਿਆਂ ਬਾਰੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਰਹਵੇ ।

ਏਸ ਵਾਰ ਉਹਨਾਂ ਆਪਣਾ ਬਟੂਆ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਦਾਮੀ ਬਾਗ਼ ਦੇ ਲਾਰੀ ਅੱਡੇ ਗਏ ਤਾਂ ਹਾਕਰ ਕੰਡਕਟਰ ਸਾਨੂੰ ਚਿੰਬੜ ਗਏ । ਸਿਆਲਕੋਟ ਅਸਾਂ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਬੱਸ ਸਾਡੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਦੇਰ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਮੈਨੂੰ ਬਾਹੋਂ ਫੜਕੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਕਿਸੇ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਨੂੰ ਧਰ ਲਿਆ ਤੇ ਕੁੱਝ ਹੁਜਰੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚੀ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਹਰ ਬੱਸ ਵਾਲ਼ੇ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਬੱਸ ਵਾਸਤੇ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਾਡਾ ਹਾਲ ਮੰਦਾ ਸੀ। ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਅਸਾਂ ਤਿੰਨੇ ਇੱਕ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਏ।

ਚਾਰ ਸੀਟਾਂ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਦੋ ਸੀਟਾਂ 'ਤੇ ਅਸਾਡੇ ਉਸਤਾਦ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਦੋ ਸੀਟਾਂ 'ਤੇ ਮੈਂ ਤੇ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ । ਅੱਗੜ ਪਿੱਛੜ ਸੀਟਾਂ ਸਨ। ਅਸਾਂ ਆਪੋ ਆਪ