ਵਿੱਚ ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਕਰਦੇ ਸਾਂ । ਗੁਜਰਾਂਵਾਲੇ ਜਾ ਕੇ ਕੁੱਝ ਸਵਾਰੀਆਂ ਉੱਤਰੀਆਂ ਤੇ ਕੁੱਝ ਚੜੀਆਂ। ਨਵੀਂਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਕੋਲ ਇੱਕ ਗੋਲ ਮੋਟਾ ਤੇ ਗੋਰਾ ਚਿੱਟਾ ਬਾਲ ਵੀ ਸੀ। ਚਾਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਸ ਬਾਲ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਭਰ ਭਰ ਵੇਖਦੇ ਸਨ। ਅਸਾਡੀ ਨਾਲ ਦੀ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਉਹਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਮਲੂਮ ਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਬੱਸ ਚਲਦੀ ਗਈ। ਵਾਹਵਾ ਸਫ਼ਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਅਗਲੇ ਸਟਾਪ ਉੱਤੋਂ ਇੱਕ ਕੁਲਫੀ ਵਾਲ਼ਾ ਬੱਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ। ਬਾਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੁਲਫੀ ਲਈ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਦੀ ਗਰੀਬ ਮਾਂ ਉਹਨੂੰ ਕੁਲਫੀ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੇ ਰਹੀ। ਖੌਰੇ ਉਸ ਵਿਚਾਰੀ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਸਨ । ਹਰ ਵਾਰ ਬਾਲ ਨੂੰ ਝਿੜਕ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਬਾਲ ਕੁਲਫੀ ਵਾਸਤੇ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਦਾ ਸੀ । ਮੈਂ ਵੀ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਯਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਕੁਲਫੀ ਲੈ ਦੇ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਏ ।" ਪਰ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਅਮਾਨਤ ਨੇ। ਮੈਂ ਫਜੂਲ ਖਰਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।” ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਬਾਲ ਵਾਂਗਰ ਜ਼ਿੱਦ ਫੜ ਲਈ, "ਕੁਲਫੀ ਲੈ ਕੇ ਦੇਹ।” ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਵੀ ਗਰੀਬ ਮਾਂ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਝਾੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਹੁਜਰੇ ਵਾਲਾ ਕੁੱਝ ਦੇਰ ਅਸਾਡੀ ਬਹਿਸ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ। ਫੇਰ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਓਏ ਕਾਹਨੂੰ ਸੱਪ ਬਣਕੇ ਬਹਿ ਗਿਆ ਏਂ। ਲੈ ਦੇ ਕੁਲਫੀ ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਏ ਨੂੰ ਤੇ ਇੱਕ ਉਸ ਮੋਟੇ ਬਾਲ ਨੂੰ ।" ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਦੋ ਕੁਲਫੀਆਂ ਲੈ ਲਈਆਂ, ਪਰ ਝਾੜ ਪੈਣ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਮੂੰਹ ਵਿਗੜ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।

ਫੇਰ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ, 'ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੀ ਲੈ ਲੈ, ਬਦ-ਦੁਆਈਆ ਨਾ ਬਣ।”

ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਕੁਲਫੀ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ ਕੁਲਫੀ।"

ਉਹਦੇ ਇਨਕਾਰ ਕਾਰਨ ਫੇਰ ਝਾੜ ਪਈ, "ਉਹ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦਿਆ ! ਤੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਚੌਧਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ!"

ਇੱਕ ਕੁਲਫੀ ਮੈਂ ਬਾਲ ਨੂੰ ਫੜਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ । ਆਪਣੇ ਵਾਲੀ ਮੈਂ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਖਾਧੀ।

ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਸੜੀ ਹੋਈ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਕਿਹੜੀ ਏ ਜੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚੌਧਰ ! ਐਵੇਂ ਝਾੜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਓ। ਕੋਈ ਮਿਸਾਲ ਤਾਂ ਦਿਓ।"

"ਇਹ ਘੱਟ ਮਿਸਾਲ ਏ ਚੌਧਰੀ ਕਿ ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸ ਪਿਆ ਘੋਲ਼ਦਾ ਏਂ! ਚੱਲ ਲੈ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੁਲਫੀ।" ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਕੁਲਫੀ ਲੈ ਲਈ ਪਰ ਖਾਂਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਿਆ । ਉਹਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਝਾੜ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਸੀ । ਕੁਲਫੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਬਹਿ ਰਿਹਾ। ਏਨੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੇ ਮੋਟਾ ਬਾਲ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਕੁਲਫੀ ਖਾ