ਕੇ ਤੀਲੇ ਪਏ ਚੱਟਦੇ ਸਾਂ।

ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਕੁਲਫੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਟਾ ਬਾਲ ਕੁਲਫੀ ਵੱਲ ਵੇਖ ਵੇਖ ਉੱਲਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ । ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਫੇਰ ਝਾੜਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਮੈਂ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕੁਲਫੀ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਮੋਟੇ ਬਾਲ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਹੁਜਰੇ ਵਾਲ਼ੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਸੀ। ਦੋ ਕੁਲਫੀਆਂ ਖਾ ਕੇ ਮੋਟਾ ਬਾਲ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਸੜਿਆ ਬੁਝਿਆ ਈ ਰਿਹਾ। ਸਿਆਲਕੋਟ ਤੀਕਰ ਉਸ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਕੀਤੀ।

ਸਿਆਲਕੋਟ ਉੱਤਰ ਕੇ ਅੱਗੇ ਅਸਾਂ ਪਸਰੂਰ ਜਾਵਣ ਵਾਲੀ ਬੱਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣਾ ਸੀ। ਸਿਆਲਕੋਟ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਜਿਸ ਬੰਦੇ ਕੋਲੋਂ ਪਸਰੂਰ ਜਾਵਣ ਵਾਲੀ ਬੱਸ ਦਾ ਪਤਾ ਮਲੂਮ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਉਹ ਈ ਅਸਾਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਪਾਸੇ ਹੋਰ ਦੇਵੇ। ਬੜੇ ਅਜੀਬ ਲੋਕ ਸਨ ਸਿਆਲਕੋਟ ਦੇ। ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਵੀ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਿਹਾ। ਅਸਾਂ ਫਿਰ ਫਿਰਕੇ ਅੱਕ ਗਏ ਤਾਂ ਹੁਣ ਦੀ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਝਾੜ ਪਈ, "ਓਏ ਕੇਹਾ ਬੰਦਾ ਏਂ ਤੂੰ ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ! ਤੈਨੂੰ ਉੱਕਾ ਈ ਸਫ਼ਰ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ। ਕਿੱਥੇ ਵਸਨਾ ਏਂ ਕਦੇ ਸਫ਼ਰ ਵੀ ਕੀਤਾ ਏ ਕਿ ਨਹੀਂ।"

“ਕੀਤਾ ਏ ਜੀ, ਬਹੁਤ ਸਫ਼ਰ ਕੀਤਾ ਏ। ਸਾਰੀ ਹਯਾਤੀ ਪੈਦਲ ਈ ਸਫ਼ਰ ਕੀਤਾ ਏ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਮਲੂਮ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਕੇ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਏ, ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਪੈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਲੱਕੋਂ ਤਹਿਮਦ ਲਾਹਕੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਸੜਕ ਕਿਨਾਰੇ ਭੋਂਇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਰਾਤ ਕੱਟ ਲਈ ਤੇ ਫਜਰੇ ਫੇਰ ਤਿਆਰੀ।"

ਮੇਰੀ ਏਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਹੱਸੇ। ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਵੀ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਗਏ ਤਾਂ ਉੱਥੋਂ ਅਸਾਨੂੰ ਪਸਰੂਰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਬੱਸ ਮਿਲ ਗਈ।

ਲਹੌਰ ਵਾਲੀ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਕੇ ਲੱਤਾਂ ਪੀੜ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਹੁਣ ਜਦ ਪਸਰੂਰ ਵਾਲੀ ਬੱਸ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਫਿਰਕੇ ਲੱਤਾਂ ਹੋਰ ਪੀੜ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਜਦ ਪਸਰੂਰ ਵਾਲੀ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਤਾਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਅਰਾਮ ਕਾਰਨ ਸਵਾਦ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਪਸਰੂਰ ਅੱਪੜ ਕੇ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਆਖਿਆ, "ਏਥੇ ਮੇਰਾ ਤੁਆਰਫ਼ ਨਾ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ ।” ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਂ । ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਤੇ ਅਸੀਂ ਹੈ ਈ ਸਾਂ, ਇਹਤਰਾਮ ਵੀ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਾਂ।

ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਦਾ ਭਾਰਾ ਜੁੱਸਾ, ਟੋਰ ਵਿੱਚ ਮਟਕੋਰ ਤੇ ਰੰਗ ਗੋਰਾ ਚਿੱਟਾ। ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਨੂਰ, ਉੱਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਪਹਿਨਾਵਾ। ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਸੱਚ ਮੁੱਚ ਕੋਈ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਪੀਰ ਬਜ਼ੁਰਗ ਈ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।

ਬਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕੀਂ ਆ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ, "ਇਹ ਕੌਣ ਨੇ ?" ਅਸੀਂ ਗੋਲੜੇ ਸ਼ਰੀਫ ਦੇ ਪੀਰ ਦੱਸਦੇ ਰਹਿੰਦੇ । ਲੋਕੀਂ ਇਹਤਰਾਮ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹੱਟਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।

ਹਯਾਤ ਪਸਰੂਰੀ ਦੀ ਉੱਥੇ ਸੁੱਚੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਸੀ । ਅਸਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉੱਛਲ ਕੇ ਉੱਠ ਬੈਠਾ । ਉਸ ਦੁਕਾਨ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਨਿਆਰੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦ