ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ । ਸੁਨਿਆਰੇ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਦੋ ਮੰਜ਼ਲਾ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਉਤਲੀ ਮੰਜ਼ਲ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਪੌੜੀਆਂ ਬੜੀਆਂ ਤੰਗ ਤੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਭਾਰੇ ਜੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਔਖਿਆਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਨੂੰ ਅੱਗੋਂ ਬਾਹੋਂ ਫੜਿਆ ਤੇ ਵਾਰਸ ਪਿੱਛੋਂ ਧੱਕਾ ਲਾ ਲਾ ਕੇ ਉੱਤੇ ਅਪੜਾਇਆ। ਉੱਥੇ ਹਯਾਤ ਪਸਰੂਰੀ ਦੇ ਸ਼ਗਿਰਦ ਤਿੰਨ ਬੋਤਲਾਂ ਮੰਗਵਾ ਕੇ ਅਸਾਨੂੰ ਪਿਆਈਆਂ । ਬੋਤਲਾਂ ਪੀ ਕੇ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਆਖਿਆ, "ਚੱਲ ਚੱਲੀਏ !”

ਹੈਂ, ਅਜੇ ਤਾਂ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਵਾਰਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਤੇ ਵਾਰਸ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ । ਪਰ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਤਾਂ ਟੁਰ ਪਏ ਸਨ। ਅਸਾਨੂੰ ਵੀ ਟੁਰਨਾ ਪਿਆ। ਹਯਾਤ ਪਸਰੂਰੀ ਰੋਕਦਾ ਈ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਬੱਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਿਆਲਕੋਟ ਆ ਅੱਪੜੇ। ਏਥੇ ਅਸਾਂ ਰੋਟੀ ਖਾਧੀ। ਫੇਰ ਲਹੌਰ ਨੂੰ ਟੁਰ ਪਏ। ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਆਖਿਆ, "ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ! ਜਿਹੜਾ ਬੰਦਾ ਆਪਣੇ ਉਸਤਾਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਥੜ੍ਹੇ ਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਿਠਾਕੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪਿਆ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਖੌਰੇ ਤੈਨੂੰ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।”

“ਅੱਗੋਂ ਹਯਾਤ ਦੇ ਦਾੜ੍ਹੀ ਵਾਲੇ ਸੁਨਿਆਰੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਦਾ ਰਵੱਈਆ ਵੇਖਿਆ ਈ। ਉਸ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਆਇਆ ਏ, ਨਾ ਆਪ ਪੀਤਾ ਏ ਤੇ ਨਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਇਆ। ਏਨੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਨੱਸ ਆਵਣਾ ਈ ਚੰਗਾ ਸੀ।”

ਇਨਸਾਨੀ ਰਵੱਈਏ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਸੀ ਉਸਤਾਦ ਦੀ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਦੀ ਗਹੁ ਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ। ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੇ ਉਹ ਈ ਸੱਜਣ ਏ। ਏਨੀ ਬਰੀਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਬੰਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤ ਪਾਵਣਾ ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਈ ਮਾਲੂਮਾਤ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਇੰਜ ਦਾ ਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਕਿਆ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ।

ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਲਾਉ-ਉਲਦੀਨ ਉਦਾਸ ਉਦਾਸ ਹੁਜਰੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਅੱਗੇ ਮਹਿਫ਼ਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ । ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਵੇਲ਼ਾ ਸੀ । ਅੱਜ ਹੁਜਰੇ ਕਰੇਲੇ ਗੋਸ਼ਤ ਪੱਕੇ ਸਨ । ਸਾਰੇ ਸੱਜਣ ਬੇਲੀ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਹਿਕ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਕਰੇਲੇ ਗੋਸ਼ਤ ਦੇ ਪੱਕੇ ਸਾਲਨ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਅਲਾਉ-ਉਲਦੀਨ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ ਦਰਵੇਸ਼ ਵੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਅਲਾਉ- ਉਲਦੀਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾਕੇ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ । ਪਰ ਅਲਾਉ-ਉਲਦੀਨ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹਦਾ । ਇਹ ਗੱਲ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਵੀ ਤਾੜ ਲਈ । ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਛੇਤੀ ਵਿਹਲੇ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰ ਹੁਜਰਿਉਂ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਗਏ । ਮੈਂ ਜਾਵਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬੈਠੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ।

ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਜਾਵਣ ਮਗਰੋਂ ਅਲਾਉ-ਉਲਦੀਨ ਆਪਣੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੱਸਦਿਆਂ