ਹੋਇਆਂ ਆਖਿਆ, "ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪੱਈਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈ ਗਈ ਏ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਏਥੇ ਆ ਗਿਆ ਵਾਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦਰਵੇਸ਼ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ। ਝਾੜਾਂ ਵੀ ਪਾਈਆਂ ਤੇ ਗਾਲਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲੇ ਵੀ ਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਤੁਅਲਕਾਤ ਠੀਕ ਬੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਕਰ, ਪਰ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁਣਦਾ ਈ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਨਤੀਜਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਏ। ਓਏ ਤੂੰ ਫਿਲਮ ਇੰਡਸਟਰੀ ਦਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਰਿਹਾ ਏਂ। ਆ ਗਿਆ ਏਂ ਮੇਰੇ ਫ਼ਕੀਰ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਣ। ਏਥੇ ਤਾਂ ਕਦੀ ਪਕਦੀ ਏ, ਕਦੀ ਫਾਕਾ ਹੁੰਦਾ ਏ। ਕਿੱਧਰ ਗਏ ਤੇਰੇ ਤੁਆਲਕਾਤ। ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਉਧਾਰ ਦੇਵਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਏ। ਕੀ ਜੀਵਨ ਏ ਤੁਹਾਡਾ ? ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਏਤਬਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" ਦਰਵੇਸ਼ ਬੋਲੀ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਝਾੜਾਂ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਲਾਉ- ਉਲਦੀਨ ਸਿਰ ਨੀਵਾਂ ਕਰੀ ਬੈਠਾ ਸੀ । ਬੂਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ, ਬੂਹੇ ਅੱਗੇ ਕੁੱਝ ਔਰਤਾਂ ਲੰਘੀਆਂ। ਹੀਰਾ ਮੰਡੀ ਦੀਆਂ ਬਾਈਆਂ ਸਨ।

ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ, "ਭੱਜ ਕੇ ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ, ਉਸ ਬਾਈ ਨੂੰ ਆਖ ਜ਼ਰਾ ਗੱਲ ਸੁਣ ਜਾਵੇ।" ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਤਾਂ ਨਿੱਕਲਿਆ ਪਰ ਆਖਾਂ ਕੀਹਨੂੰ ? ਬਹੁਤਾ ਦਿਲ ਕਰੜਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਗਰ ਨੱਸ ਕੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਬਾਈ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਬੁਲਵੰਦੇ ਨੇ ।"

"ਕੌਣ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ?” ਇੱਕ ਬਾਈ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਗ਼ੌਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਹੱਥ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਲਾਲ ਬੂਹੇ ਵੱਲ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਦੂਜੀ ਬਾਈ ਸਾਥਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਵਣ ਲਈ ਆਖ ਕੇ ਆਪ ਹੁਜਰੇ ਵੱਲ ਪਰਤ ਆਈ। ਖੌਰੇ ਇਹ ਬਾਈਆਂ ਸੈਲ ਕਰਕੇ ਆਈਆਂ ਸਨ ਯਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰੌਣਕ ਮੇਲੇ ਯਾ ਕਿਸੇ ਤਕਰੀਬ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਪਰਤਕੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਸਾਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸਨ ।

ਉਸ ਬਾਈ ਬੂਹੇ ਵਿੱਚੋਂ ਈ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ,"ਜੀ ਉਸਤਾਦ ਜੀ, ਕੀ ਹੁਕਮ ਏ ?"

“ਬਾਈ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੁੱਝ ਪੈਸੇ ਹੋਵਣਗੇ?”

"ਕਿੰਨੇ, ਉਸਤਾਦ ਜੀ ?”

"ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਆਣ ਪਈ ਏ ?"

"ਮੈਂ ਘੱਲ ਦੇਨੀ ਆਂ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਹੁਕਮ ?”

"ਨਹੀਂ, ਬੜੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ। ਹੁਣੇ ਈ ਚਾਹੀਦੇ ਨੇ।”

"ਜੀ, ਮੈਂ ਛੇਤੀ ਘੱਲ ਦੇਨੀ ਆਂ ।" ਏਨੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ ਬਾਈ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਗਈ। ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਸਾਂ ਕਿ ਏਨੀ ਛੇਤੀ ਤੇ ਏਨੇ ਏਤਬਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਹੋਈ ਏ ਜਿਹੜੀ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਈ ਬਾਹਰ ਸੀ।

ਫੇਰ ਗੁਰੂ ਅਲਾਉ-ਉਲਦੀਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਏ ਏਤਬਾਰ ! ਵੇਖ ਉਸ