ਜਦ ਸ਼ੇਰ ਸਾਰੇ ਗੁਰ ਸਿੱਖ ਲਏ ਤਾਂ ਉਸ ਬਿੱਲੀ ਉੱਤੇ ਉਂਜ ਹੀ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਪਰ ਬਿੱਲੀ ਝੱਟ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਏ। ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਵਾਰ ਖਾਲੀ ਗਿਆ। ਉਸ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਹਰਖ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਮਾਸੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਉਸਤਾਦ ਸੈਂ, ਫੇਰ ਮੈਨੂੰ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਇਆ ਤੂੰ ?" ਬਿੱਲੀ ਆਖਿਆ, "ਏਸੇ ਲਈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜਾਨ ਦੀ ਲੋੜ ਏ।"

ਪਰ ਏਥੇ ਤਾਂ ਬਿੱਲੀ ਸ਼ੇਰ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਫੇਰ ਇੰਜ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ? ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਪ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਆਪ ਈ ਗੱਲ ਟੋਰੀ।

"ਚਰਚਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ। ਉਹਨੂੰ ਬੋਲਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ । ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਬੋਲਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਤਲਬ ਇਹ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਾਂਵਦਾ, ਪਰ ਉਸ ਹੌਂਸਲਾ ਨਾ ਛੱਡਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ, ਬੋਲਦਾ। ਕੋਈ ਵੀ ਸੁਣਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਸੁਣਾਵੰਦਾ ਸੀ। ਫੇਰ ਇੱਕ ਵੇਲ਼ਾ ਉਹ ਵੀ ਆਇਆ, ਜਦ ਲੋਕ ਉਡੀਕਦੇ ਸਨ ਕਿ ਚਰਚਲ ਕੁੱਝ ਬੋਲੇ ਤੇ ਅਸੀਂ ਸੁਣੀਏਂ। ਚਰਚਲ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੀਰੋ ਹੋ ਗਿਆ । ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਤਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਸ ਕੌਮ ਨੂੰ ਮਾਣਯੋਗ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।"

ਇਨਸਾਨੀ ਹਿੰਮਤ ਦੀਆਂ ਦੋ ਹੋਰ ਮਿਸਾਲਾਂ ਦੇ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਆਖਿਆ, "ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ! ਲਿਖਦਾ ਰਹੁ। ਬੱਸ ਲਿਖਦਾ ਰਹੁ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਆਵੇਗਾ ਕਿ ਤੇਰੀ ਲਿਖਤ ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਨਗੇ । ਬੱਸ ਲੱਗਾ ਰਹੁ। ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਹਾਰ, ਬੱਸ ਲੱਗਾ ਰਹੁ। ਇਹ ਈ ਮੇਰਾ ਮਸ਼ਵਰਾ

ਵਾਹ! ਮੇਰਾ ਅੰਦਰਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਿੰਨੇ ਸੁਹਣੇ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਮੇਰਾ ਹੌਂਸਲਾ ਵਧਾਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਸਭ ਉਦਾਸੀਆਂ ਭੁੱਲ ਕੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਰਤਿਆ ਸਾਂ।

ਅਜੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਹੋਏ ਕਿ ਅਸਾਡੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਕੁੱਦ ਪਿਆ। ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਕਿਧਰੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਰਾਓ।" ਐਡੇ ਵੱਡੇ ਟੱਬਰ ਨੂੰ ਭਲਾਂ ਕੌਣ ਰਿਸ਼ਤਾ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਪਿਉ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਜਵਾਨ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।

ਸ਼ਰੀਕੇ ਬਰਾਦਰੀ ਵਿੱਚ ਖ਼ੂਬ ਮੌਜੂ ਬਣਿਆਂ। ਅਸਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਿਉ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਇਹਨਾਂ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੀ। ਅਸਾਡੀ ਮੁਖ਼ਾਲਫਤ ਦੀ ਪਿਉ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਆਖ਼ਰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਲੱਭ ਈ ਗਈ, ਜਿਹੜੀ ਆਪਣੇ ਛੇ ਬਾਲ ਛੱਡ ਕੇ ਅਸਾਡੀ ਮਾਂ ਬਣ ਗਈ। ਫੇਰ ਕੀ ਅਸਾਡੀਆਂ ਬੀਵੀਆਂ ਤੇ ਕੀ ਨਵੀਂ ਮਾਂ, ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਮੋਰਚਾ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਰੋਜ਼ ਹੋਵਣ ਲੱਗ ਪਈ।

ਅਸਾਂ ਅੱਠਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਸਾਂ । ਪੰਜੇ ਨੂੰਹਾਂ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤੇ