ਲਈ ਆਪ ਉੱਠ ਖਲੋਤੇ ਸਨ।

“ਯਾਰ ਤੂੰ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਨਸੀਰ ਨਾਂ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮਸੀਤ ਦੇ ਬਰਾਮਦੇ ਵਿੱਚ। ਗੋਰਾ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਸੁਹਣੇ ਨੈਣ-ਨਕਸ਼ ਹੋਵਣਗੇ ਉਹਦੇ।"

"ਅੱਛਾ ਜੀ", ਮੈਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਰਕੂਇਆ। ਮੈਂ ਜਾਵਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਨਾਲ ਈ ਉੱਠ ਕੇ ਟੁਰ ਪਏ।

"ਚੱਲ ਯਾਰ, ਮੈਂ ਵੀ ਚਲਨਾ ਵਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ" ਏਨੀ ਖਿੱਚ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ! ਮੈਂ ਬਸ ਦਿਲ ਈ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ। ਪਿਛਲੀ ਉਮਰੇ ਉਸਤਾਦ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ ਏ। ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੁਜਰੇ ਵਾਲੇ ਦਰਵੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਮੰਦਾ ਸੋਚਿਆ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਏਨੀ ਭੈੜੀ ਸੋਚ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਵੀ ਆਈ, ਪਰ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਸੋਚ ਆ ਵੀ ਤਾਂ ਨੀਂ ਸੀ ਰਹੀ।

"ਮਸੀਤ ਦੇ ਬਰਾਮਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਮੁੰਡੇ ਬੈਠੇ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਔਹ ਵੇਖ, ਨੀਲੀ ਕਮੀਜ਼ ਵਾਲਾ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਈ ਨਸੀਰਾ । ਉਹਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ ।" ਨਸੀਰਾ ਕਹਿਣ ਵੇਲ਼ੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਮੁਸਰਤ ਦੀ ਲਹਿਰ ਸੀ।

ਮੈਂ ਨਸੀਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵਣ ਲਈ ਟੁਰਿਆ ਤਾਂ ਆਪ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਗਰ ਈ ਟੁਰ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਮੇਰੇ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਈ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਓਏ ਬੱਚਿਓ ਪੁੱਤਰੋ, ਕੱਲ੍ਹ ਏਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਭੁੱਲ ਗਿਆਂ ਵਾਂ, 'ਡਾਏਲਾਗ ਆਫ਼ ਪਲਾਟੋ ।' ਤੁਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਚੁੱਕੀ ਹੋਏ ਤਾਂ ਦਿਓ ।"

ਪੜ੍ਹਾਕੂਆਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਬਜ਼ੁਰਗੋ ! ਅਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ। ਇੱਕ ਦੋ ਮੁੰਡੇ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਪੁੱਛਕੇ ਦੱਸਾਂਗੇ।"

"ਜਿਉਂਦੇ ਰਹੋ, ਜਿਉਂਦੇ ਰਹੋ", ਦੁਆ ਦੇ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨਸੀਰ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਾਕਾ, ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਨਸੀਰ ਅਹਿਮਦ ਏ।"

ਨਸੀਰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਫੇਰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ, ਫਲਾਣੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਏਂ। ਜਵਾਬ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। "ਮੋਹਣੀ ਰੋਡ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਓ?" ਇਹਦਾ ਜਵਾਬ ਵੀ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ । ਪਰ ਧੋਬੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਉਹਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਾ ਆਈ ਮਲੂਮ ਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੌਰੇ ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਲੁਕਾਈ ਹੋਵੇ । ਏਸ ਲਈ ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਕੁੱਝ ਚੰਗੀ ਲਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਈ।

ਸਾਰੇ ਜਵਾਬ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਹੁਜਰੇ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਫੇਰ ਖੁਸ਼ ਖੁਸ਼ ਈ ਵਾਪਸ ਹੁਜਰੇ ਆਏ । ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਪਿਆ ਸਾਂ ਕਿ ਬੁਲਾਵਣ ਬੜੇ ਸ਼ੌਕ ਨਾਲ ਗਏ ਸਨ, ਬੜੇ ਚਾਅ ਨਾਲ ਪਰਤ ਆਏ ਸਿਰਫ ਕੁੱਝ ਸਵਾਲ ਕਰਕੇ ਈ। ਕਿਤਾਬ ਵਾਲਾ ਕੀ ਚੱਕਰ ਹੋਇਆ। ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਗਏ ਸਾਂ ਕਿ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ। ਅਜੇ ਮੈਂ ਗਵੇੜ ਈ ਲਾ ਰਿਹਾਂ ਸਾਂ ਕਿ ਬੋਲੇ, "ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ। ਕੈਸਾ ਮੁੰਡਾ ਸੀ ?"

"ਬਹੁਤ ਖੂਬਸੂਰਤ ਤੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਮਲੂਕ", ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ।