ਪਿੰਡ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇਹ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ ਵੀ ਏ ਕਿ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਡਰਦਾ ਸ਼ਰਾਬ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬਹੁਤ ਪੱਚੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸਾਂ । ਜੀਹਨੂੰ ਵੀ ਕੁੱਝ ਪੁੱਛਦਾ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਗ਼ੌਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ। ਫੈਕਟਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਜ਼ਦੂਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਔਕੜ ਸੁਣਾਈ ਤਾਂ ਉਸ ਕੁੱਝ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਹ ਦੇਸੀ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਇੱਕ ਬੋਤਲ ਲੈ ਈ ਆਇਆ। ਸ਼ਰਾਬ ਸੰਭਾਲਣਾ ਤੇ ਹੁਜਰੇ ਤੀਕਰ ਅਪੜਾਵਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਬੱਸਾਂ ਟਰੱਕਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਤਲਾਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਥਾਂ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪੁਲਸ ਚੌਕੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

ਇੱਕ ਦਿਲ ਕੀਤਾ ਕਿ ਬੋਤਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਾਰਾਂ ਪਰ੍ਹਾਂ। ਜਾਨ ਛੁੱਟੇ। ਪਰ ਹੁਜਰੇ ਵਾਲ਼ੇ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮੈਥੋਂ ਇੰਜ ਸੁੱਟਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਂਦਾ । ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਨੂੰ ਤੇ ਖੌਰੇ ਮੈਂ ਝਾੜ ਵੀ ਪਾ ਦਿੰਦਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਗੱਡ ਵਾਹਣ ਵਾਲ਼ੇ ਬੇਲੀ ਹੁਣ ਟਰੈਕਟਰ ਟਰਾਲੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪੱਠਾ ਦੱਥਾ ਢੋਂਦੇ ਸਨ। ਟਰੈਕਟਰ ਟਰਾਲੀ ਉੱਤੇ ਪਰਾਲੀ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਕੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਬੋਤਲ ਮੈਂ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਵਾਸਤੇ ਲੈ ਕੇ ਕੰਬਦਾ ਡਰਦਾ ਹੁਜਰੇ ਅੱਪੜ ਈ ਆਇਆ। ਬੋਤਲ ਵੇਖ ਕੇ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੰਜ ਖੋਹੀ ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਬਾਲ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ ਟੁੱਕਰ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਏ।

ਪੂਰੀ ਬੋਤਲ ਉੱਥੇ ਬਹਿ ਕੇ ਪੀ ਗਿਆ । ਹੁਜਰੇ ਵਾਲ਼ਾ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਕਿ ਪੂਰੀ ਬੋਤਲ ਉਹ ਵੀ ਲੱਸੀ ਵਾਂਗ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਪੀ ਗਿਆ ਏ । ਬੋਤਲ ਵਿੱਚੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਤੁਬਕਾ ਵੀ ਚੱਟ ਲਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ :

"ਵਾਹ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਪਾਣੀ ਸੀ । ਸਵਾਦ ਆ ਗਿਆ ਏ । ਮੈਂ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਤੇਰੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ ਆ ਕੇ ਬਹਿ ਜਾਂਦਾ ਸਾਂ । ਅੱਜ ਤੂੰ ਲੈ ਆਇਆ ਏਂ । ਤੇਰਾ ਸ਼ੁਕਰੀਆ।” ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਟੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ।

ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ, "ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ ! ਰਿਕਸ਼ਾ ਲਿਆ। ਇਹਨੂੰ ਇਹਦੇ ਘਰ ਛੱਡ ਆ।" ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਪਲ ਪਲ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੇ ਗੋਤੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । ਰਿਕਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਇੰਜ ਈ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਕਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਰ ਲਈ ਕਦੀ ਚੁੱਪ। ਫੇਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ - "ਤੂੰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਦੀ ਖ਼ਿਦਮਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਅਮਰ ਕਰ ਲਿਆ ਏ। ਰੋਜ਼ ਸੌ ਵਾਰੀ ਰੇਡੀਓ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਬੋਲਦਾ ਏ।” ਉਹਨੇ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਅੜ ਅੜ ਆਖਿਆ। ਪੂਰਾ ਪੰਜਾਬ ਕੀ ਪੂਰੇ ਬਰੇ ਸਗੀਰ (ਉਪ ਮਹਾਂਦੀਪ) ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦੀ ਧੂਮ ਏ। ਕੋਈ ਮਮੂਲੀ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ ਆ ਮੈਂ ਸ਼ੈ..ਖੋ..ਪੂਰੇ..ਆ (ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ) । ਤੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਈ ਨਹੀਂ ਤੂੰ ਕਿਦ੍ਹੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਏਂ।"

ਉਹਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਵੀ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ 'ਹਾਂ ਜੀ ਹਾਂ ਜੀ' ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਸਾਂ । ਜਦ ਰਿਕਸ਼ਾ ਘੋੜੇ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਅੱਪੜਿਆ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਰਿਕਸ਼ਾ ਰੁਕਵਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਜਾਓ ਤੁਸਾਂ, ਮੈਂ ਘਰ