ਅੱਪੜ ਜਾਸਾਂ।"
ਮੈਂ ਉਸੇ ਰਿਕਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਈ ਵਾਪਸ ਹੁਜਰੇ ਆ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਘਰ ਅੱਪੜ ਗਿਆ ਏ। ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਹੋਵਣ ਵਾਲੀ ਗੁਫ਼ਤਗੂ ਤੇ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰਨ ਵੇਲ਼ੇ ਜੋ ਕੁੱਝ ਉਸ ਆਖਿਆ ਸੀ ਸਭ ਕੁੱਝ ਪੂਰੇ ਵੇਰਵੇ ਨਾਲ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਮਿਲੀ ਕਿ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਈ । ਫੇਰ ਕਈ ਦਿਨ ਤੀਕਰ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਹੁਜਰੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ।
ਮੇਰਾ ਆਣਾ ਜਾਣਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਦਿਨ ਯਾ ਵੇਲਾ ਮਿਥਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰ ਵੇਲ਼ਾ ਬਦਲ ਬਦਲ ਕੇ ਵੀ ਆਇਆ ਕਿ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਆਇਆ ਹੋਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਆਇਆ ਤਾਂ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਦੋ ਤਿੰਨ ਬੰਦੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ । ਖੌਰੇ ਕੋਈ ਫਿਲਮ ਬਣਾਵਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋਂ ਤੋਂ ਗੱਲ ਜਾਰੀ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਆਵਣ ਤੀਕਰ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ । ਦੋਵੇਂ ਬੰਦੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਵਣ ਦਾ ਆਖ ਕੇ ਹੁਜਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਗਏ। ਤੀਸਰਾ ਵੀ ਇਜ਼ਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਤੀਸਰਾ ਬੰਦਾ ਮਿਉਜ਼ਿਕ ਮਾਸਟਰ ਅਨਾਇਤ ਹੁਸੈਨ ਸੀ।
ਮੇਰੀ ਲਿਆਂਦੀ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਫੇਰ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ। ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਅਜੇ ਤਾਰੀਫ਼ ਮੁਕੰਮਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸਤਾਦ ਵੱਲੋਂ ਗਾਲਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਹਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੇ ਰਹੀ।
ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੁਜਰੇ ਵਾਲੇ ਦਰਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਗਰਮ ਹੁੰਦਿਆਂ ਤੇ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆਂ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ:
"ਤੁਹਾਡੇ ਜੇਹੇ ਕਮੀਨੇ ਤੇ ਸ਼ੁਹਦੇ ਬੰਦੇ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ। ਤੂੰ ਅੱਗੋਂ ਤੋਂ ਏਥੇ ਨਾ ਆਇਆ ਕਰ । ਤੈਨੂੰ ਉਮਰ ਹੋ ਗਈ ਏਥੇ ਹੁਜਰੇ ਆਵੰਦਿਆਂ। ਕੀ ਸਿੱਖਿਆ ਏ ਤੂੰ ? ਕਮੀਨੇ ਦਾ ਕਮੀਨਾ ਈ ਰਿਹਾ ਏਂ।"
ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਵੀ ਹੱਕਾ ਬੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਏ। ਆਖ਼ਰ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਸਹਿਜ ਨਾਲ ਪੁੱਛ ਈ ਲਿਆ, "ਪਰ ਮੇਰਾ ਕਸੂਰ ਤਾਂ ਦੱਸੋ ਉਸਤਾਦ ਜੀ! ਮੈਥੋਂ ਕੀ ਗ਼ਲਤੀ ਹੋਈ ਏ।”
"ਬੜਾ ਘੁੱਗਲ ਘੁੰਨਾ ਬਣਨਾ ਏਂ। ਕੰਨਾ ਰਾਹੀਂ ਖਾਨਾ ਏਂ। ਮੈਨੂੰ ਚਾਰਨਾ ਏਂ ਬੇਸ਼ਰਮਾ । ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਮਾਰਸ਼ਲ ਲਾਅ ਦੇ ਨੰਗੇ ਕੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਖ਼ਤਰੇ ਝਾਗ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਵੀ ਜਿਹੜਾ ਆਪ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ। ਤੈਨੂੰ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ, ਪੈਸੇ ਵੀ ਪੱਲਿਉਂ ਖਰਚ ਕੇ ਜਦ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮਲੂਮ ਏ ਕਿ ਉਹ ਬੰਦਾ ਮਜ਼ਦੂਰ ਏ। ਸਾਰੀ ਰਾਹ ਤੈਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਦੇ ਦੌਰੇ ਪੈਂਦੇ ਰਹੇ। ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਹੋਸ਼
