ਆ ਗਈ । ਕੁੱਤਿਆ ! ਇੱਕ ਚਾਹ ਦੀ ਪਿਆਲੀ ਵੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਪਿਆ ਸਕਿਆ। ਬੇਹਯਾਵਾ! ਅੱਗੋਂ ਤੂੰ ਏਥੇ ਨਾ ਆਵੀਂ।" ਝੱਟ ਕੁ ਹੁਜਰੇ ਵਿੱਚ ਵੇਲਾ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘਿਆ ਤਾਂ ਫੇਰ ਬੋਲੇ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਈ ਸਿੱਖਿਆ ਏ। ਕੋਈ ਬੰਦੇ ਦੀ ਲਾਗ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ।"

ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਤਾਂ ਹੈ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਸਫਾਈ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, "ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮੈਨੂੰ ।”

ਪਰ ਹੁਜਰੇ ਵਾਲਾ ਏਸ ਵਜ਼ਾਹਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮੰਨ ਰਿਹਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਅੰਦਰੋਂ ਬੇਈਮਾਨ ਤੇ ਕਮੀਨਾ ਬੰਦਾ ਏ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹਦਾ ਈ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਹੁਜਰੇ ਦਾ ਮਹੌਲ ਬਹੁਤ ਈ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਚੱਲ ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ! ਜ਼ਰਾ ਬਾਹਰ ਚੱਲੀਏ।"

ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਸਿਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਉਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਫੇਰ ਉਹ ਈ ਗੱਲ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਬਾਰੇ ਕਿ "ਇਹ ਬੰਦਾ ਬਾਬਾ ਆਲਮ ਸਿਆਹਪੋਸ਼ ਕੋਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਆਲਮ ਸਿਆਹਪੋਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਇਆ। ਇਹ ਵੀ ਨਾਲ ਸੀ । ਉਦੋਂ ਦਾ ਫੇਰ ਏਥੇ ਈ ਆਵਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਏ। ਰੇਲਵੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਲਰਕੀ ਕਰਦਾ ਸੀ । ਮੈਂ ਹਰ ਵਾਰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਬੰਦਿਆਂ ਵਾਂਗ ਈ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਏ। ਇਹ ਈ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦ ਹੁੰਦੀ ਏ। ਪਰ ਇਹਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਤਾਂ ਚੌਧਰ ਈ ਨਹੀਂ ਨਿੱਕਲਦੀ।" ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਕੁੱਝ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਲੱਗਦੇ ਸਨ ਉਸਤਾਦ ਜੀ।

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਟੋਰ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਘਾਟ ਜਾਪਦੀ ਸੀ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਵਾਂਗ ਸੈਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਅੱਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਗ਼ੌਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਨ ਵੇਖ ਰਹੇ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਛਣ ਉੱਤੇ ਕਿ, "ਅੱਜ ਤਬੀਅਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦੀ ਜਿਹੜੀ ਪਹਿਲੇ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।”, ਆਖਿਆ, “ਹਾ ਯਾਰ, ਲੱਗਦਾ ਏ ਮੇਰਾ ਅੰਦਰਲਾ ਬੁਝਦਾ ਜਾਂਦਾ ਏ ।"

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਅੰਦਰਲਾ ਵੀ ਡਰ ਗਿਆ ਪਰ ਮੈਂ ਤਸੱਲੀ ਖ਼ਾਤਰ ਆਖਿਆ, "ਕਿੱਥੇ ਗੁਰੂ, ਅਜੇ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਹਤ ਕਮਾਲ ਦੀ ਏ। ਤੁਹਾਡੀ ਟੋਰ ਵਿੱਚ ਮਟਕੋਰ ਹੈ।"

ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਮੁਸਕਰਾਏ। ਅੱਗੇ ਜਾਵਣ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਿਹਾ। ਐਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰੀਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਖ਼ਰ ਅਸਾਂ ਹੁਜਰੇ ਪਰਤ ਆਏ । ਏਥੇ ਆ ਕੇ ਫੇਰ ਉਹਨਾਂ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਦੀ ਗੱਲ ਟੋਰ ਦਿੱਤੀ। ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਸਨ । ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਉਸਤਾਦ ਹਮਦਮ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਉਸਤਾਦ ਜਦ ਵੀ ਏਥੇ ਆਂਵਦੇ ਸਨ ਮੈਂ ਉਨੀਂ ਦੇਰ ਤੀਕਰ ਬੈਠਦਾ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਉਸਤਾਦ ਚਲੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ ਫਿਲਮੀ ਸ਼ਾਇਰ ਵੀ ਏਥੇ ਸਭ ਕੁੱਝ ਵੇਖਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਉਸਤਾਦ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਇਹਤਰਾਮ ਕਰਨਾ ਵਾਂ, ਪਰ ਏਸ ਬੇਹਯਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਅੰਦਰੋਂ ਕਰਕ ਈ ਰਿਹਾ ਏ” (ਕਰਕ ਨੂੰ ਮੁਨਾਫ਼ਕ ਦੇ ਮਾਅਨੇ ਦਿੰਦੇ ਸਨ)।