ਇੱਕ ਲੱਤ ਮੇਰੀ ਫੈਕਟਰੀ ਤੇ ਇੱਕ ਮਿਉਂਸਪਲ ਹਸਪਤਾਲ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਸਾਈਂ ਅਖ਼ਤਰ ਨਾਲ ਜਦ ਮਿਲਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਸਾਈਂ ਬੈਠਾ ਹੁੰਦਾ ਤਦ ਵੀ ਸੌਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੌਂ ਜਾਂਦਾ ।

ਮੈਂ ਖਿਝ ਕੇ ਆਖਦਾ ਕਿ "ਸਾਈਂ, ਤੂੰ ਹਯਾਤੀ ਨੂੰ ਸੌਣ ਦਾ ਨਾਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ?" ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਸਾਈਂ ਆਖਦਾ, "ਯਾਰ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਿਹਨੀ ਕੋਫ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਏ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਅੱਖ ਈਂ ਨਹੀਂ ਲਾਵਣ ਦਿੰਦਾ।"

ਬੜੀ ਭੈੜੀ ਬਣੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ । ਹੁਜਰੇ ਵਾਲੇ ਬਾਅਦ ਸਾਈਂ ਸੀ, ਇਹ ਵੀ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਡਰ ਗਿਆ । ਫੇਰ ਕਦੀ ਸਾਈਂ ਦੇ ਸੌਵਣ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਈਂ ਹੁਣ ਲੀੜੇ ਵੀ ਮੁਖ਼ਤਸਰ ਪਾਵਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ। ਖੌਰੇ ਆਖ਼ਰੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸਾਈਂ ਨਾਂਗਾ ਬਣਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਪਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ । ਏਤਰਾਜ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ।

ਮਿਉਂਸਪਲ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹੁਜਰੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਬੀਅਤ ਸੰਭਲੀ ਤਾਂ ਡਾਕਟਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲਿਆਂ ਬਿਨਾਂ ਈ ਫੇਰ ਹੁਜਰੇ ਆ ਗਏ। ਏਥੇ ਆ ਕੇ ਅਜੇ ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਈ ਲੰਘੇ ਸਨ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ,"ਸ਼ੇਖੂਪੁਰੀਆ! ਇੱਕ ਪਾਰਟੀ ਆਈ ਏ ਮੇਰੇ ਕੋਲ। ਤੂੰ ਕੋਈ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖ। ਫਿਲਮ ਬਣਾਵਣੀ ਆਂ।" ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਫਿਲਮ ਬਣਾਵਣ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕ ਸੀ । ਮੇਰੇ ਆਖਣ ਉੱਤੇ "ਪਹਿਲੇ ਵੀ ਤਾਂ 'ਜੱਟ ਮਿਰਜ਼ਾ' ਅਸਾਂ ਲਿਖ ਰਹੇ ਸਾਂ, ਪਰ ਫਿਲਮ ਬਣਾਵਣ ਵਾਲੇ ਅਸਾਡੇ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲੋਂ ਲਿਖਵਾ ਲਈ ਸੀ । ਹੁਣ ਵਾਲੀ ਪਾਰਟੀ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਏਤਬਾਰ ਕਰੇ?"

"ਓਏ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਤਾਂ ਨਾ-ਸਮਝ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਾਇਦਾ ਲੈਣਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਈ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਹੁਣ ਦੀ ਵਾਰ ਅਸਾਂ ਆਪ ਫਿਲਮ ਬਣਾਵਾਂਗੇ, ਤੂੰ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖ।"

ਮੈਂ ਫਿਲਮ ਸੁਣਕੇ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝ ਗਿਆ। ਕਦੀ ਕਦੀ ਕਹਾਣੀ ਉੱਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਆਂਵਦਾ ਤਾਂ ਅੱਗੋਂ ਹੁਕਮ ਹੁੰਦਾ, "ਜਾ ਨਸੀਰੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ ।" ਇੱਕ ਦੋ ਵਾਰ ਮੈਂ ਨਸੀਰ ਨੂੰ ਨਾਲ ਈ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸਾਂ।

ਜਦ ਨਸੀਰਾ ਹੁਜਰੇ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਹੁੰਦਾ, 'ਹੁਣ ਜਾ ਤੂੰ' ਮੈਨੂੰ ਬੜਾ ਗੁੱਸਾ ਆਂਵਦਾ। ਬੁੜਬੁੜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਨਸੀਰ ਨੂੰ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢਦਾ ਜਾਂਦਾ।

ਇੱਕ ਦਿਨ ਕੁੱਝ ਫਲ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾ ਨਸੀਰੇ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਆ ਤੇ ਨਸੀਰੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।" ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕੀਤਾ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪਿੰਡ ਲੈ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਉੱਤੇ ਆਖਾਂ, "ਜੀ ਉਹ ਘਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਨਾ ਈ ਉੱਥੇ ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਸੀ”, ਪਰ ਮੈਂ ਇੰਜ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਨਸੀਰੇ ਦੇ ਘਰ ਈ ਗਿਆ।

ਨਸੀਰਾ ਫੇਰ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲਿਆ। ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ। ਪਾਣੀ ਧਾਣੀ ਤੇ ਰੋਟੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਨਸੀਰੇ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੁਜਰੇ ਵਿੱਚ ਏਨੀ ਦਿਲਚਸਪੀ