ਇਕ ਹੋਰ ਹਰਕਤ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਹੱਥ ਠੋਡੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਕੰਨ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਰਕਤ ਉਸ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਮਿਲਦੀ ਜੁਲਦੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਅਸੀਂ ਬੱਚੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਕਰਦੇ ਸੀ-ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸ਼... ਸ਼ ਸ਼... ਕਹਿ ਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਬੱਸ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਅਰਧ-ਚੇਤ ਮਨ ਵਲੋਂ ਸਾਨੂੰ ਚੁਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁੱਕਾ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਬਿਲਕੁਲ ਉਵੇਂ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਤਲੀ ਢੱਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਕਸਰ ਉਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਛੁਪਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਐਸੇ ਵਕਤ ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਮੁਦਰਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹ-ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਦਬਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
