ਤੋਂ ਭਾਵ ਇਹ, ਕਿ ਇਹ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਜਾਂ ਆਵਾਜਾਈ ਦੋਵੇਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦੀ ਹੈ।

ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਖੋਜ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ 70 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਖੋਜ ਤੋਂ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਦਾ 90 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਤਲਬ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਆਪਣੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਅਸੀਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਦਾ ਢੰਗ ਕੀ ਹੈ? ਬੋਲੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸਿਰਫ 7 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਮਹੱਤਵ ਹੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਜੋ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਇਸ ਖੋਜ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਗੱਲ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਉਹ ਇਹ ਹੈ, ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਗੱਲ ਅਸੀਂ ਦੂਜੇ ਤੱਕ ਪੁਚਾਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਵਿਚ ਇਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ, ਇਕ ਅਣਕਹੀ ਭਾਸ਼ਾ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪੁਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਣਕਹੀ ਭਾਸ਼ਾ ਕਦੀ ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਾਕਤ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਖੋਜਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਦੱਸੀ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੱਖ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਸ ਅਣਕਹੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਦਾ ਬੋਲਣ ‘ਹੁਨਰ' ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਇਕ ਰੰਗ ਮੰਚ ਹੈ

ਅਦਾਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅਣਕਹੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਦੀ ਜਾਚ ਸਿੱਖਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਂ ਹੀ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨਕਲ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਉਤੇ ਸਾਡਾ ਯਕੀਨ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਐਸਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਇਕਾਗਰ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਅਤੇ ਇਸ਼ਾਰੇ, ਕਹੀ ਜਾ ਰਹੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਚੇਤ ਹੀ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ 'ਸੱਚ' ਮੰਨ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਦੱਸੀ ਜਾ ਰਹੀ ਕਹਾਣੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਹੀ ਚੰਗੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਲੰਡਨ ਦੇ ‘ਵੈਸਟ-ਐਂਡ' ਵਿਚ ਖੇਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨਾਟਕ ਬਾਰੇ ਇਕ ਆਲੋਚਕ ਦੇ ਲਿਖੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਪੜ੍ਹੋ:-