ਪਹਿਲੀ ਕਿਸਮ ਵਿਚ ਕੋਈ ਖਾਸ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਵਿਅਕਤੀਤਵ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪੱਖ ਹਨ ਅਤੇ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ 'ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ' ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ-ਜਿਹੜੇ ਛੇਤੀ, ਅਚਾਨਕ, ਛੋਟੀ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਈਆਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀਤਵ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਪੱਖ ਦਾ ਕਿਸੇ ਸਥਿਤੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸਗੋਂ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਹੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਤੋਂ ਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਬਾਹਰੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਜਾਂ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਕਿਸੇ 'ਖਾਸ ਸਥਿਤੀ' ਵਿਚ ਉਹ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਦੋਂ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਜਾਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਤੁਲਨ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਤੇ ਭਾਸ਼ਨ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਟੈਲੀਵੀਜ਼ਨ ਵਿਚ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਘਬਰਾਹਟ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਹੀ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ ਬੜੇ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਫਿਲਮ-ਐਕਟਰ ਵੀ ਸਰੋਤਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸਟੇਜ ਤੇ ਜਾਣ ਲੱਗਿਆਂ ਘਬਰਾਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜੀਰੋ ਜੀਰੋ ਸੈਵਨ.....
ਜਦੋਂ 007 ਸੀਕਰੇਟ ਏਜੰਟ ਜੇਮਜ਼ ਬਾਂਡ ਦੀ ਫਿਲਮ "ਕੈਸੀਨੋ ਰੌਇਲ" ਰਿਲੀਜ ਹੋਈ ਸੀ ਤਾਂ ਇਸ ਰੋਲ ਨੂੰ ਅਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਦਾਕਾਰ ਡੇਨੀਅਲ ਕਰੇਗ ਦੀ ਟੀ. ਵੀ. ਤੇ ਇੰਟਰਵਿਊ ਆਈ ਸੀ। 'ਪਾਰਕਿਨਸਨ' ਨਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਉਹ ਫਿਲਮ ਆਉਣ ਦੇ ਸਿਰਫ ਇਕ ਹਫਤੇ ਬਾਦ ਹੀ ਆਇਆ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਬਦਲਵੀਆਂ ਅਤੇ ਤਸੱਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ (Displacement and Comfort Gestures) ਦੇਖਣੀਆਂ ਬੜੀਆਂ ਦਿਲਚਸਪ ਸਨ।
ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਟੈਲੀਵੀਜ਼ਨ ਦੀ ਸਕਰੀਨ ਉੱਤੇ ਉੱਭਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤਰਸ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਇੰਟਰਵਿਊ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਜਾਉਗੇ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਚੇਤ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਕੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰਤੀਬ ਵਿਚ ਹੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਵਿਚ ਇਹ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝ ਸਕੋ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸ ਢੰਗ ਦਾ ਵਿਉਹਾਰ ਸੀ। ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ, ਇਹ ਹਰਕਤਾਂ ਕਿਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ‘ਸਮੂਹ’ ਬਣਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਡੇਨੀਅਲ ਕਰੇਗ, ਮਾਈਕਲ ਪਾਰਕਿਨਸਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠਿਆ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਰਸੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਤਾਂ ਉਹ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ (ਲੱਤਾਂ ਮੋੜ ਕੇ)। ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਇੰਟਰਵਿਊ ਅੱਗੇ ਚੱਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਇਸੇ ਤਰਤੀਬ ਵਿਚ ਹੀ ਕੀਤੀਆਂ:
