ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਸ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਕੰਮ ਕਾਜ ਵਿਚ, ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿਚ, ਅਜਨਬੀਆਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਦੌਰਾਨ, ਗਲ ਕੀ ਤਕਰੀਬਨ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਹੋ। ਨਾ ਹੀ ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਅਸਲੀ ਸੀ ਜਾਂ ਨਕਲੀ। ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫਰਕ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਇਹ ਤਾਂ ਬਸ ਸਮਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਰਵਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਇਕ ਸਾਧਨ ਹੈ।

ਅਣਢੁਕਵੀਂ ਮੁਸਕਰਾਹਟ

ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸਮਰੂਪ (ਤਿੰਨ ਸੱਸਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ!) ਜਾਂ ਢੁਕਵੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਜੋ ਅਸੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਢੁਕਵੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਢੁਕਵਾਂਪਨ ਨਾ ਦਿੱਸੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਝੱਟ ਇਕੋ ਚੀਜ਼ ਵਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ-ਭਰੋਸਾ। ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਕਹੀ ਗੱਲ, ਜਾਂ ਸੁਨੇਹੇ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਅਕਸਰ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਟੈਲੀਵੀਜ਼ਨ ਆਦਿ ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ ਬੜਾ ਦਿਲਚਸਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਅਜ ਕੱਲ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਿੰਗੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਸਿਖਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੁਸਕਰਾਉ ਤੇ ਹੋਰ ਮੁਸਕਰਾਉ। 2007 ਵਿਚ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਜਾਰਡਨ ਬਰਾਊਨ ਦਾ ਮੁਸਕਰਾਉਣਾ ਸਿੱਖਣਾ ਸ਼ਾਇਦ ਇਕ ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਲਚਸਪ ਘਟਨਾ ਸੀ। ਪਤਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਬਰਾਊਨ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਇਕ ਬੱਚੇ ਚੁਕਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।

ਬਰਾਊਨ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਣ ਦੇ ਮੌਕੇ ਚੁਣਨ ਦੀ ਜਾਚ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖ ਸਕਿਆ। ਇਉਂ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਅਣਢੁਕਵੇਂ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਮਹਿੰਗਾਈ ਜ਼ੋਰਾਂ ਤੇ ਹੈ—ਮੁਸਕਰਾਹਟ, ਪੈਟਰੋਲ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਸਿਖਰ ਤੇ-ਮੁਸਕਰਾਹਟ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਟੀਸੀ ਤੇ—ਤਾਂ ਵੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਟੈਕਸ ਖਤਮ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ।

ਜਦੋਂ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਦੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਬਦ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾ ਹੋਣ ਪਰ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਅਣਢੁਕਵੀਂ ਜਾਂ ਅਸਮਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਮਤਲਬ ਇਹ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕੀ ਬੀਤ ਰਹੀ ਹੈ। ਸੋ ਪੂਰੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਕੰਮ ਹੀ ਚੌਪਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।