ਉਨੀ ਹੀ ਘੱਟ ਹੈ। ਸੋ ਜੇਕਰ ਪੂਰੇ ਹੱਥ ਨੇ ਹੀ ਪੂਰਾ ਜਬਾੜਾ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ—ਭਰਵੱਟੇ ਤੱਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਕਤਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਉਕਤਾਹਟ ਹੋਣ ਲਗਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਧਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਹੀ ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਚੇਤਾਵਨੀ

ਕਈ ਵਾਰੀ 'ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹੱਥ' ਦੀ ਮੁਦਰਾ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਐਸਾ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਿਚ ਮਦਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਨੁਕਤਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਸਬੰਧ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। (ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਸ ਤੇ ਵੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਜਬਾੜੇ ਤੇ ਕਿਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਉਕਤਾਹਟ ਦੇ ਇਕਦਮ ਉਲਟ ਹਨ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤਾਂ ਸਰੀਰਕ ਭਾਸ਼ਾ ਅਕਸਰ ਸਾਨੂੰ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ !)

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਐਸੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਇਕਦਮ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਇਹ ਹਰਕਤ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਉਕਤਾਹਟ ਜ਼ਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਕਤਾਹਟ ਅਤੇ ਗੈਰ- ਦਿਲਚਸਪੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਕ ਦਮ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।

ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖੋਗੇ ਕਿ ਹੱਥ ਨੂੰ ਮੁੱਕਾ ਬਣਾ ਕੇ ਗੱਲ੍ਹ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਵੇਂ ਉਕਤਾਹਟ ਦਾ ਇਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਗਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਇਸ ਮੁਦਰਾ ਵਿਚ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਕ ਦਮ ਹੱਥ ਇੱਥੋਂ ਹਟ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਸਾਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ