ਮਨ ਕੁੱਤਾ ਹੈ। ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਬਦਹਜ਼ਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਘਾਹ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆ ਲਿਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਖ਼ਾਲੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ ਬਕਵਾਸ ਹੈ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਰੇਚਨ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਖ਼ਾਲੀ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ।

ਦੂਸਰੀ ਗੱਲ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਉਸ ਚੋਰ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਿਖੀ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਪਿੱਛੇ ਵੀ ਸਿਫਤੀ ਸੰਧੂ ਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਕਿ ਇਹ ਵਚਿੱਤਰ ਵਿਹਾਰ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀਆਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਇਹ ਕਿਉਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਦਰਅਸਲ ਇੱਥੇ ਆਦਮੀ ਜਾਂ ਔਰਤ ਹੋਣ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਆਦਮੀ ਔਰਤ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਮਨ ਹਾਂ। ਸਰੀਰ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚੋਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਦਰਅਸਲ ਅਸਲੀ ਚੋਰ ਮਨ ਹੀ ਹੈ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸਿਫ਼ਤੀ ਸੰਧੂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਸਲੀਕੇ ਭਰਿਆ ਹੈ। ਭਾਸ਼ਾ ਬੜੇ ਅਦਬ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੀ, ਹਾਂਜੀ ਕਹਿ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰੇਗੀ। ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨਾ ਪਾ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਹਰ ਉਸ ਆਮ ਔਰਤ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਝੂਠ ਬੋਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਸਮਾਜ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਧਾਰਨ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵਾਲ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਦਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖਦੀ ਹੈ। ਕਿ ਇਸ਼ਕ ਇਬਾਦਤ ਹੁੰਦਾ। ਵਿਰਾਗ, ਵਿਯੋਗ, ਮੁਹੱਬਤ ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਬਦ ਪਰ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੁਖੌਟਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਓਹੀ ਫ਼ਰੇਬ, ਝੂਠ, ਮਨ 'ਚ ਚਲਦੀ ਆਯਾਸ਼ੀ ਹੈ। ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਚਲਦੇ ਅੱਤਿਆਚਾਰ ਦਾ ਉਸਨੂੰ ਬੜਾ ਫ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਬੰਦੇ ਦਾ ਕੋਈ ਫਿਕਰ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਜਿਨਸੀ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਦਾ ਜਾਂ ਬਲੈਕਮੇਲ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਜਾਂ ਬਲਾਤਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਿਫਤੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਹਮਦਰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਅਚੇਤ ਮਨ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ, ਜਿਹੜੇ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਧੀਕੀਆਂ ਕਰ ਸਕਣ ਤੇ ਔਰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਰਿਆਦਾ ਤੋੜ ਦੇਣ।