**

ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਲਾਹ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਵਿਮਲ ਕੀਰਤੀ ਹੀ ਮੇਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਿਆਂ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਹੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈ। ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਬਾਰੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜਾਣ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਥਾਹ ਪਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਨਫ਼ਰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਇੱਕ ਦਿਨ।

ਉਸ ਨੇ ਬੜਾ ਖੂਬਸੂਰਤ ਜਵਾਬ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕਲਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਤਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕੰਮ ਜਾਂ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਕੇ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ ਏਦਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਬਹੁਤੇ ਵਾਰ ਇਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬਾਹਰੀ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿਸਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁੰਦਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਹੋ। ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦਾ ਅੰਦਰ ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਜਦੋਂ ਇਹ ਘਟਨਾ ਘਟਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਇਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੁਚੇਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਦੋਂ ਦੋ ਐਨਰਜੀਆਂ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ। ਉਦੋਂ ਮਨ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਮਨ ਤਾਂ ਹੈ ਹੀ ਚੋਰ। ਇਸ 'ਚ ਹਜ਼ਾਰਾ ਐਬ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।

ਮੈਨੂੰ ਸਰਮਦ ਫਕੀਰ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਔਰੰਗਜੇਬ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਜਾਮਾ ਮਸਜਿਦ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਉਤਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਉਂਦਾ ਯਹੂਦੀ ਸੀ। ਬਾਹਰੋਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਇੰਡੀਆ ਆ ਕੇ ਫਕੀਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਸਜਿਦ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨੰਗਾ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਲੱਖਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਮੱਥਾ