ਨਹੀਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਮਨ ਦਾਸ ਹੈ। ਕਿਉਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮਨ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਹੀ ਗੱਲ ਬਣੇਗੀ।

ਫਿਰ ਉਸ ਚੋਰ, ਮਨ ਦਾਸ ਨੇ ਅਗਲਾ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕੁਝ ਦਿਨ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ? ਤਾਂ ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਨੇ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਉਹ ਚੋਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੁਣ ਮਨ ਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਕੱਚਾ ਕਮਰਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਕੱਚੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਕਲੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਕਮਰੇ ਦੀ ਛੱਤ ਘਾਹ ਫੂਸ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਅੱਜ ਮਨ ਦਾਸ ਦੀ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਓਹੀ ਬੁੱਢਾ ਬਾਬਾ ਛੱਡ ਕੇ ਗਿਆ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਿਆ ਖਾਂਦਿਆਂ ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਿਆਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੱਚੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਫ ਸੁਥਰਾ ਸੀ, ਸੌਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸੌਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਮਨ ਦਾਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਉਸ ਪਾਤਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਡੇਰੇ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੰਤ ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਿਆ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜੇ ਜਿਹੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭਾ ਆਰਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਵਚਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਇਸ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਇਸ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਲੱਕੜ ਦਾ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਦਾ ਛੰਨੇ ਵਰਗਾ ਬਰਤਨ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਮੋਤੀ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮਨ ਦਾਸ ਨੂੰ ਜੋ ਬਾਬਾ ਸਾਧੂ ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪਾਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭੇਂਟ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮਨ ਦਾਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਘੱਟ ਚੰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਹੋਣ ਨਾਲ ਇਹ ਪਾਤਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਸਗੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਏਨਾ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗਿਆ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਿਆਂ ਸੋਚਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕਦੋਂ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ।