ਸੁਭਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਨ ਦਾਸ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਖੜਕਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਉੱਠੋ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਆਰਤੀ ਲਈ ਆ ਜਾਓ ਫੇਰ ਚਾਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਣਾ। ਮਨ ਦਾਸ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਸਾਧੂਆਂ ਨਾਲ ਡੇਰੇ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਵਗਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਨਦੀ ਤੇ ਨਹਾਉਣ ਲਈ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਨਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੰਤ ਜੀ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੰਤ ਕੀ ਕਰਨਗੇ ਜਾਂ ਕਦੇ, ਜਦੋਂ ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ ਤਾਂ ਇਹ ਪੈਸੇ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣਗੇ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਡੇਰੇ ਦਾ ਮੁਖੀ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗਾ।

ਨਹਾਉਣ ਬਾਅਦ ਮਨ ਦਾਸ ਆਰਤੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਓਥੇ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ। ਬਾਕੀ ਸਭ ਝੂਮ ਝੂਮ ਕੇ ਆਰਤੀ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਰਤੀ ਬਾਅਦ ਉਹ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਲਈ ਇੱਕ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਬਾਅਦ ਸਭ ਡੇਰੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਥੜ੍ਹੇ ਕੋਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਕੁਝ ਬੋਲਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਸੁਣਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਬਾਅਦ ਸਭ ਚੇਲੇ ਡੇਰੇ ਦੇ ਕੰਮ ਕਾਜ ਵਿੱਚ ਵਿਅਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਪਸੂ ਸਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਂਭ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਘਿਉ ਵੇਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਡੇਰੇ ਦੀ ਕੁਝ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਉਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਲੋੜਵੰਦ, ਦੂਰੋਂ ਨੇੜਿਉਂ ਆਉਂਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਮੁਫਤ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।

ਸਭ ਥੜ੍ਹੇ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਮਨ ਦਾਸ ਸਭ ਤੋਂ ਮੂਹਰੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਦੋਸਤ ਕੋਲ। ਓਥੇ ਇੱਕ ਸਾਧੂ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ੍ਰੀ ਨਿਵਾਸ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਪਲ ਬਾਅਦ ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਆਇਆ। ਸਭ ਉੱਠ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋ ਚੇਲੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਨੇ ਓਹੀ ਸੋਹਣਾ ਪਾਤਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ ਵਾਂਗ ਕੁਝ ਫੁੱਲ ਸਨ ਅਤੇ ਦੂਸਰੇ ਨੇ ਗੇਰੂਏ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਥੈਲੀ ਫੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਪੈਸੇ ਪਾ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਥੈਲੀ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਬੈਠ ਗਏ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨਾਲ ਆਏ ਚੇਲੇ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਕੇ ਚੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ। ਇੱਥੇ ਰੋਜ਼ ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਦੇ 13 ਚੇਲੇ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੱਤ ਜਣੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਭੀੜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦੀ।