ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਗਲੇ 'ਚੋਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਹਾਰ ਉਤਾਰਿਆ ਤੇ ਕਮੰਡਲ 'ਚ ਪਾਉਣ ਲੱਗਿਆ। ਸਾਧੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ ਫੇਰ ਘੋੜਾ ਲੈ ਜਾਓ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ। ਸਾਧੂ ਨੇ ਫੇਰ ਕਿਹਾ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਖਾਣ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ।

ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕੁਦਰਤ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ ਪਰ ਸਭ ਕੁਝ ਬੇਧਿਆਨੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਧੂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ 'ਚ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਆ ਗਈ ਤੇ ਨੇ ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਬਾਬਾ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ, ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਰ ਤਾਂ ਫੇਰ ਦੇਣ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਹੀ ਚੀਜ਼ ਬਚੀ ਆ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਿੱਦ ਦੀ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਲਈ। ਸਾਧੂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਅੱਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਿੱਦ ਦੀ ਮੁੱਠੀ ਕਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਧੂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।

ਕਈ ਸਾਲ ਲੰਘਣ ਬਾਅਦ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਖੇਡਣ ਲਈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਦੂਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਟੁਕੜੀ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾਏ ਗਏ ਤੰਬੂ ਵਿੱਚ ਸੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਉਸ ਦਾ ਵਜ਼ੀਰ ਤੇ ਦੋ ਹੀ ਸੈਨਿਕ ਸਨ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਹੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੇਹ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਅਤੇ ਵਜ਼ੀਰ ਪਾਣੀ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੋਂ ਧੂੰਆਂ ਉੱਠਦਾ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ। ਉਹ ਓਥੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਝੋਂਪੜੀ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸਾਧੂ ਆਪਣਾ ਧੂਣਾ ਲਗਾ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਲਈ ਅਤੇ ਖੜਕਾ ਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਧੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਭੰਗ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਸ ਪਾਸ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਕੋਲ ਹੀ ਇੱਕ ਚਮੜੇ ਦੀ ਮਸ਼ਕ ਪਈ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ। ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਬਾਅਦ ਰਾਜੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਸਾਧੂ ਦੇ ਕੋਲ ਪਏ ਇੱਕ ਲਿੱਦ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਜ਼ੀਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਇੱਥੇ ਘੋੜਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਹੈ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਏਨੀ ਲਿੱਦ ਏਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਜਗਿਆਸਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਜ਼ੀਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਇਸ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਸਾਧੂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਸਾਧ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲਣ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਦੋ ਕੁ ਪਲ ਬਾਅਦ ਹੀ ਸਾਧੂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਖੇਡਣ ਲਈ