ਆਇਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲੋੜ ਪਈ ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਹੋਇਆ ਸਭ ਕਹਿਣ ਬਾਅਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਵਾਲ ਰੱਖਿਆ।
ਬਾਬਾ ਜੀ। ਇੱਥੇ ਘੋੜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਹ ਲਿੱਦ ਦਾ ਢੇਰ ਕਿਵੇਂ?
ਸਾਧੂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ। ਹਰ ਚੀਜ ਫਲਦੀ ਹੈ। ਪੁੰਨ ਪਾਪ ਜਾਂ ਕੁਝ ਵੀ।
ਇਹ ਦਾਨ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਾਨ 'ਚ ਇਹ ਲਿੱਦ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਲਿਆ ਕੇ ਇੱਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼। ਜਦੋਂ ਇਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਧ ਗਈ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਇਹ ਪੁੰਨ ਪਾਪ 'ਚ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਭ ਯਾਦ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਪਾਪ 'ਚ ਬਦਲਣ ਬਾਅਦ ਜੋ ਤਕਲੀਫ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਉਸਨੂੰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਘਬਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਫਿਰ ਇਸ ਦਾ ਉਪਾਅ ਕੀ ਹੈ ?
ਸਾਧੂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਬੱਚਾ ਇਹ ਤਾਂ ਖਾਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੋਡੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਟੇਕ ਦਿੱਤੇ ਕਿਹਾ ਮੈਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ ਕਰੋ ਤੇ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਸਾਧੂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਫੇਰ ਬੋਲਿਆ। ਤਕਲੀਫ ਤਾਂ ਆਏਗੀ। ਇਸ ਦਾ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਰ ਮੈਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਹਾਂ, ਜ਼ਰੂਰ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।
ਸਾਧੂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਅਪਜਸ, ਬਦਨਾਮੀ, ਅਪਮਾਨ ਵੀ ਤਕਲੀਫਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਬਦਲੇ ਉਹ ਲੈ ਲਵੋਗੇ ?
ਜੋ ਵੀ ਠੀਕ ਸਮਝੋ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ।
