ਫੇਰ ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ : ਇਹ ਕਥਾ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਨੇ ਸੁਣਾਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਛੋਟਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਥਾ ਝੂਠ ਹੈ ਪਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਸਿੱਖਣ ਵਾਸਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੰਨ ਲਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਬੱਚੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਓਥੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੰਨ ਲਓ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪੰਜ ਸੇਬ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਏ ਬਾਕੀ ਕਿੰਨੇ ਬਚ ਗਏ। ਬੱਚੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਮ੍ਹਾਂ ਘਟਾਓ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ। ਓਥੇ ਕੋਈ ਸੇਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬਸ ਮੰਨ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਮੰਨ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਚੱਲਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਕਥਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਇਹੀ ਹੈ। ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਗਲਤ ਕੰਮ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਗਿਆ ਆਦਮੀ ਸਦਾ ਲਈ ਭਟਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਝੂਠ ਦੂਜੇ ਝੂਠ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਲਤ ਗੱਲਾਂ ਭਾਵੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਚੀਆਂ ਹੀ ਹੋਣ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਬਹੁਤੀ ਤਕਲੀਫ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜ਼ਰੂਰ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਬਾਅਦ। ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਚੇਲੇ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲੱਗ ਗਏ। ਇਹ ਉਹੀ ਦਿਨ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮਨ ਦਾਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕੋਲੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕੰਧ ਤੇ ਲਿਖਿਆ "ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ ਪਾਪ ਹੈ।"
ਸਭ ਚੇਲੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਇਸ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਚਰਚਾ ਚਲਦੀ ਰਹੀ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਦਾਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੋ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ 'ਚ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ।
ਇਸ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹੀ ਉਹ ਰਾਤ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਚੋਰੀ ਹੋਈ। ਸਵੇਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਡੇਰੇ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੰਤ ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਦਾ ਮੋਤੀਆਂ ਜੜਿਆ ਪਾਤਰ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਵੇਰ ਦੇ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਸੰਤ ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਨੇ ਹਦਾਇਤ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਸ ਚੋਰੀ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਿਆ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸਭ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ।
