**
ਕੰਜਰ
ਵਿਮਲ ਕੀਰਤੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਾ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਮੇਰੇ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਸੈਂਟਰ 'ਤੇ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਏਨੀ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਮੇਡ ਆਸ਼ਾ ਸੈਂਟਰ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਤੇ ਇੱਕ ਬਾਂਸ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਕੁਰਸੀ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਵਿਮਲ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਸੈਂਟਰ ਦੀ ਲਾਬੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਖ਼ਬਾਰ ਪੜ੍ਹਨ ਲੱਗਿਆ।
ਵਿਮਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿ ਉਹ ਅਖ਼ਬਾਰ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ। ਸਗੋਂ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਮੱਥਾ ਸੁਕੇੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਬੁੜਬੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਹ ਬੁੜਬੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਉਸ 'ਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣੀ ਤੇ ਸਮਝ ਆਈ :
"ਮੁਹੱਬਤ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਈ ਹੈ।"
ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਇਹਨਾਂ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤੇ। ਵਿਮਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਤੁਹਾਡੇ ਬਲਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੋਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਕਿਉਂ ਲਿਖੀ ਹੈ...?
ਵਿਮਲ ਕੀਰਤੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ :
