“ਹੱਛਾ, ਪਿਛਲਾ ਟਰੱਕ ਏਥੇ ਖਲੋ ਜਾਏ। ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਬਰਕੀ ਰੁਕਾਂਗੇ।"
ਟਰੱਕ ਫੇਰ ਤੁਰ ਪਏ। ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਲਚਲ ਵਧ ਗਈ। ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਉਹਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਇਕ ਲੀਹ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ। ਇਉਂ ਸਮਝੋ, ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਕੁਛ ਸੋਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦਾ। ਉਹਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਿੱਧੀ ਸੜਕ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਟਰੱਕ ਬਰਕੀ ਥਾਣੇ ਦੇ ਬੂਹੇ ਅੱਗੇ ਜਾ ਖਲੇ। ਟਰੱਕ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਭਾਰਤੀ ਲੋਕ ਥਾਣੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਏ। ਹੌਲਦਾਰ ਭੀਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਇਕ ਰੁੱਕਾ ਥਾਣੇਦਾਰ ਦੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਜਾ ਧਰਿਆ।
"ਆਓ।..... ਕੁਰਸੀ ਦਿਹੋ ਉਏ। ਹੌਲਦਾਰ ਸਾਹਬ ਨੂੰ।" ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਪੁਲਸੀ ਰੋਹਬ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਹੌਲਦਾਰ ਕੁਰਸੀ 'ਤੇ ਬਹਿ ਗਿਆ। ਬਾਕੀ ਉਹਦੇ ਸਾਥੀ ਸਿਪਾਹੀ ਤੇ ਦੂਸਰੇ ਬੰਦੇ ਲਾਗੇ ਡੱਠੇ ਮੰਜਿਆਂ 'ਤੇ ਬਹਿ ਗਏ। "ਹੌਲਦਾਰ ਸਾਹਬ! ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਤੁਆਵਨ ਕਰਾਂਗੇ, ਪਰ ਭਾਰਤੀ ਪੁਲੀਸ ਓਧਰੋਂ ਮਹਾਜਰੀਨ ਨੂੰ ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ।" ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਕੁਝ ਰੁੱਖੀ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
"ਮੈਂ ਤਾਂ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।" ਹੌਲਦਾਰ ਨੇ ਨਿਝਕ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਾਇਤ ਸਰਕਾਰ ਤਕ ਪੁਚਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਆਪ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਾਇਤ ਲਿਖ ਦਿਹੇ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਚੰਗੇ ਸਲੂਕ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਰੀਪੋਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।" ਹੌਲਦਾਰ ਦੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੂੰ ਚੌਕੰਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
"ਜਾਓ।" ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। "ਇਸ ਫਰਿਸਤ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਘਰਾਂ ਤਕ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਓ। ਤੇ ਪੂਰੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ।"
ਤਿੰਨ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਦੌੜ ਭੱਜ ਪਿੱਛੋਂ ਪੰਜ ਬਦ-ਨਸੀਬ ਮਿਲੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਤਾਂ ਅਸਲੋਂ ਬਾਲੜੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਤਿੰਨ ਚਾਲੀ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵਡੇਰੀ ਉਮਰ ਦੀਆਂ। ਮੁਟਿਆਰ ਲੜਕੀ ਕੋਈ ਵੀ ਹੱਥ ਨਾ ਆਈ।
ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਵਾਜ ਸੁਣ ਕੇ ਇਲਮਦੀਨ ਘਰ ਦੇ ਬੂਹਿਓਂ ਬਾਹਰ ਹੀ ਉਹਨੂੰ ਆ ਮਿਲਿਆ। "ਪਿਆਰਿਆ।" ਇਲਮਦੀਨ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, “ਪੁੱਤ ਪਿਆਰਿਆ। ਪ੍ਰੀਤੂ ਨਹੀਂ ਲੱਭਾ। ਇਕ ਇਹ ਪਿੰਡ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਉਦਾਲੇ ਦੇ ਦਸ ਪਿੰਡ ਵੀ ਛਾਣ ਮਾਰੇ ਨੇ, ਪਰ ਪ੍ਰੀਤੂ ਦੀ ਕੋਈ ਉੱਘ ਸੁੱਘ ਨਹੀਂ
