ਜਾਏ, ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਜਨਾਨੀ ਈ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੀ ਏ। ਸਮਝਦੀ ਏਂ ਨਾ ਮੇਰੀ ਗੱਲ। ਤੂੰ ਸਿਆਣੀ ਧੀ ਏਂ। ਏਸੇ ਵਾਸਤੇ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਲੁਕ-ਲੁਕਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ। ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਪਿਆਰਾ ਈ ਏ। ਤੇ ਤੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਈ ਸੰਭਲ ਸਕਦਾ ਏ। ਪ੍ਰੀਤੂ ਦੀ ਥਾਂ ਵੀ ਤੂੰ ਈ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਏਂ, ਤੇ ....। ਹੋਰ ਮੈਂ ਕੀ ਆਖਾਂ। ਤੂੰ ਆਪ ਸਿਆਣੀ ਏਂ। ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਪਤਾ ਈ ਏ ਨਾਂ। ਬੰਦਾ ਪਿਆਰ ਦਾ ਭੁੱਖਾ ਹੁੰਦਾ ਏ। ਘਰੋਂ ਉਹਨੂੰ ਰੱਜਵਾਂ ਪਿਆਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਏ। ਉਂਞ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ, ਤੂੰ... ਤੂੰ ਕੀ ਆਖਾਂ ਇਹਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾ। ਏਨਾ ਪਿਆਰ ਕਰ, ਅਜੇਹਾ ਜਾਦੂ ਪਾ, ਕਿ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਇਹਨੂੰ ਕੁਛ ਵੀ ਯਾਦ ਨਾ ਰਹੇ। ਇਹਦਾ ਬਾਪੂ ਤਾਂ ਨਿਰਾ ਪੂਰਾ ਸਾਧੂ ਦਾ ਰੂਪ ਏ। ਮੁੰਡੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੀ ਉਹਦੇ ਵਿੱਚ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਵੀਹਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਵਰ੍ਹਾ ਛੋਟੀ ਹੋਵਾਂਗੀ, ਜਦ ਸਾਡਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹਦਾ ਓਦੋਂ ਵੀ ਦਾਨਿਆਂ ਪਰਧਾਨਿਆਂ ਤੇ ਸੰਤਾਂ ਵਰਗਾ ਸੁਭਾ ਸੀ। ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੋਇਆ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਰਗਾ ਮੁੰਡਾ। ਸੁੱਖ ਨਾਲ ਸਤਾਰਾਂ ਅਠਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਹੋਇਆ ਏ, ਪਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀਹਾਂ ਦਾ ਲੱਗਦਾ ਏ। ਕਿਤੇ ਤੂੰ ਇਹਨੂੰ ਮਿਰਜ਼ੇ ਦੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਲੈਂਦਿਆਂ ਸੁਣੇ, ਬੱਸ, ਕੁਛ ਨਾ ਪੁੱਛ। ਪੰਛੀ ਡਿਗਦੇ ਨੇ ਪੰਛੀ। ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਦਾ ਭਰਮ ਜਾਣਾ ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਏ। ਪਰ ਛੱਡ ਤੂੰ ਹੋਈਆਂ ਬੀਤੀਆਂ ਨੂੰ। ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਓਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਕਸੂਰ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਅਖੇ : ਛੱਡੇ ਥਾਂ, ਤਾਂ ਕੀ ਲੈਣਾ ਨਾਂ। ਸਭ ਝਗੜੇ ਨਿੱਬੜ ਗਏ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵੱਸ ਈ ਏ ਸਭ ਕੁਛ। ਬੱਸ, ਆਪਣਾ ਘਰ ਸੰਭਾਲ ਲੈ ਧੀਏ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਚੋਗਾ ਪਾਈਏ ਤਾਂ ਉਹ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਆ ਆ ਡਿਗਦੇ ਨੇ ਪਏ ਤੇ ਬੰਦਾ ਵਿਚਾਰਾ ਕੀਹਦਾ ਪਾਣੀਹਾਰ ਏ। ਬੱਸ ਇਕੋ ਢੰਗ ਈ। ਆਹ ਲਾਲੀ ਵੇਖੀ ਉ ਨਾ ਕਦੇ। ਕੀ ਨਗੂਣੀ ਜੋਹੀ ਜਿੰਦ ਖੰਭਾਂ ਦੀ ਮੁੱਠ। ਲਾਡ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੁਰਕ-ਖੁਰਕ ਕੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਆ ਲੈਂਦੀ ਏ। ਸੋ, ਪਿਆਰਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ.....। ਮਾਵਾਂ ਧੀਆਂ ਦੀ ਪਰੇ ਆ, ਹੋਰ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਾਵਾਂ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਆਪ ਸਿਆਣੀ ਏਂ।" ਸਿਆਣੀ ਨੋਂਹ ਨੂੰ ਦਲੀਪ ਕੌਰ ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹਦੇ ਲੰਮੇ-ਲੰਮੇ ਲੈਕਚਰ ਦਿਲ ਅਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪੁੱਠ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਇੱਛਾ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦੀ।

ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਬਗਾਨੀ ਪੈਲੀ ਵਿੱਚ ਹਲ ਜਾ ਜੁੱਤਾ। ਉਹਦਾ ਵਤਰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਬਹੁਤਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ। ਹਾੜੀ ਦੀ ਬਿਆਈ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆਈ ਖਲੀ ਸੀ। ਪਸ਼ੂ ਬਹੁਤੇ ਤੁਰਤੁਰੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਇਕ ਰਾਹਲ ਵਾਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ