ਰਿਹਾੜ ਪੈ ਗਈ। ਆਖੇ : ਮਾਂ ਜੀ! ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਆਂ। ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਖੇਤ ਵਖਾ ਆਓ, ਫੇਰ ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹੀ ਰੋਟੀ ਲੈ ਜਾਇਆ ਕਰਾਂਗੀ : ਬੜਾ ਚਾ ਏ ਉਹਨੂੰ ਤੇਰੀ ਰੋਟੀ ਲਿਔਣ ਦਾ। ਪੁੱਤ ਪਿਆਰਿਆ। ਬੜੇ ਚੰਗੇ ਸੁੱਭਾ ਦੀ ਕੁੜੀ ਮਿਲੀ ਏ ਸਾਨੂੰ। ਰੂਪ ਵੀ ਰੱਜਵਾਂ ਦਿੱਤਾ ਏ ਰੱਬ ਨੇ। ਚੌਂਕੇ ਬੈਠੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘਰ ਪਿਆ ਸੋਹੰਦਾ ਏ....।"

ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਰੋਟੀਆਂ ਲਾਹ ਕੇ ਵੱਟ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮਾਂ ਨੇ ਪੌਣਾ ਖੂਹਲ ਕੇ ਥਾਲੀ ਅੱਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਿਆਰਾ ਨੀਂਵੀਂ ਪਾਈ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦਲੀਪ ਕੌਰ ਦਾ ਭਾਸ਼ਣ ਅਜੇ ਜਾਰੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਓਨਾ ਚਿਰ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਪਿਆਰਾ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਬੈਠਾ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਿਆਰਾ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ! ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਰੌਂ ਵਿੱਚ ਏ ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਮਾਂ ਨੌਂਹ ਦੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਦੇ ਪੁਲ ਕਿਉਂ ਬੰਨ੍ਹ ਰਹੀ ਹੈ।

'ਉਹੋ ਹੋ! ਉਠਣ ਲੱਗੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆਹ ਭਰੀ। 'ਇਹ ਮਾਂ ਏਂ ਨਾ। ਮਾਂ ਸੋਚਦੀ ਏ, ਕਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਗ਼ਮ ਘਟ ਜਾਏ।' ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਹਲ ਜਾ ਹਿੱਕਿਆ। ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਓਵੇਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। 'ਮੈਂ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦਾਂ ਕਿ ਗ਼ਮ ਪਿੱਛਾ ਛੱਡ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਜਸਬੀਰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਸੱਚੀ ਏ, ਬੜੀ ਚੰਗੀ ਸਾਥਣ ਏਂ। ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਏ, ਚੱ ਏ। ਉਹਨੇ ਰੀਝਾਂ ਨਾਲ ਰੋਟੀ ਪਕਾਈ ਏ। ਉਹ ਆਪ ਰੋਟੀ ਲੈ ਕੇ ਔਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਏ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ, ਏਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਏ।..... ਪੂਰੀ ਖੁਸ਼ ਤਾਂ ਮੈਂ ਓਦਣ ਹੋਵਾਂਗੀ, ਜਿੱਦਣ ਹੱਥੀਂ ਰੋਟੀ ਪਕਾ ਕੇ ਤੇ ਘੁੰਡ ਕੱਢ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਭੱਤਾ ਲੈ ਕੇ ਆਵਾਂਗੀ। . ਉਹ ਹੋ! ਵਿਚਾਰੀ ਨੂਰਾਂ। ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈਆਂ। ਨੂਰਾਂ! ਨੂਰਾਂ! ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਗੁਨਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਵਿਚਾਰੀ ਜਸਬੀਰ ਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤਿੰਨੇ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤ ਰਹੇ ਆਂ। ਆਪੋ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੇ ਆਂ। ਨੂਰਾਂ। ਤੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਰੋਗ ਦਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਵਿਚਾਰੀ ਜਸਬੀਰ ਦਾ ਦੁੱਖ ਘਟ ਸਕਦਾ ਏ। ਨਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੀਂ ਨੂਰਾਂ। ਜਸਬੀਰ ਦਾ ਦਿਲ ਲੌਣ ਵਾਸਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮੈਨੂੰ। ਕੀ ਆਖਾਂ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਡੇ ਰਹਿਮ 'ਤੇ ਆ। ਸਾਨੂੰ ਉਹਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਏ।'

ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਪਿਆਰਾ ਜਸਬੀਰ ਵੱਲੇ ਝੁਕਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੜੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ। ਉਹਦੀ 'ਵਾਜ ਤੇ ਤੱਕਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਿਆਰ ਵੀ ਝਲਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ। ਜਸਬੀਰ ਬੜੀ ਚਾਤਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ