ਅਚਨਚੇਤ ਇਹ ਸਵਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪਿਆਰਾ ਤ੍ਰਭਕ ਪਿਆ। ਉਹਦੇ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਦਾ ਇਕ ਪਰਛਾਵਾਂ ਜਿਹਾ ਆ ਗਿਆ।

"ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦੀ। ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਬੁਰਾ ਮਨੌਂਦੀ ਆਂ। ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਹਰ ਦੁੱਖ ਪੀੜ ਬਦਲੇ ਜਾਨਣਾ ਮੇਰਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਏ। ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸਿਓ।"

ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਬੜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਸਬੀਰ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਉਹਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਹਮਦਰਦੀ ਦੀ ਪੁੱਠ ਰਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। "ਤੈਨੂੰ ਮਾਂ ਨੇ ਕੀ ਦੱਸਿਆ ਏ ?" ਪਿਆਰਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮਾਂ ਬਿਨਾਂ ਏਥੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸੀ, ਉਹਦਾ ਇਹ ਭੇਤ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ।

"ਜਿੰਨਾ ਕੁ ਮਾਂ ਜੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਸਨਾਂ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਏ।"

"ਮਾਂ ਨੇ ਮਾੜਾ ਕੀਤਾ ਏ।"

"ਨਹੀਂ, ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਏ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਈ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪੀੜ ਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਵੰਡੋਂਦੀ। ਝਕੋ ਨਾ। ਜੋ ਵੀ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੱਸ ਦਿਹੋ। ਮੈਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗੀ, ਸਗੋਂ ਦਰਦ ਵੰਡੋਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗੀ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਈ ਮੇਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਓ।"

"ਨੂਰਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਸੋਹਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਐਵੇਂ...। ਉਂਞ ਮੇਰਾ ਇਤਬਾਰ ਕਰ ਲਵੇਂਗੀ ?"

“ਤੁਹਾਡਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀਹਦਾ ਇਤਬਾਰ ਕਰਾਂਗੀ। ਭਾਬੀ ਆਹਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਜਿਹੜੇ ਦੋਵੇਂ ਜੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਇਤਬਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੇ।"

"ਸੁਣ ਫਿਰ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨੂਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਜ-ਰੱਜ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨੀਆਂ ਚੌਂਹਦਾਂ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਏ। ਪਰ ਕਰਾਂ ਕੀਹਦੇ ਨਾਲ।"

"ਮੇਰੇ ਨਾਲ। ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਨਿਗਦਾ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਲੱਭੇਗਾ ਜਿਸ ਅੱਗੇ ਤੁਸੀਂ ਦਿਲ ਫੋਲ ਸਕੋ। ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਥੀ ਸਭ ਕੁਛ ਬਣਾਂਗੀ। ਭਾਬੀ ਮੈਨੂੰ ਏਹਾ ਸਮਝਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।"

"ਨੂਰਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਕਾਲੀ ਕੋਝੀ ਈ ਸੀ। ਤੂੰ ਉਹਦੇ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਏਂ। ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਓਂ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਪੈਂਦਾ ਈ ਨਾ। ਅਸੀਂ ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਕੱਠੇ ਖੇਡਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਾਂ। ਉਹਦੇ ਪਿਉ ਦੀ ਬਾਪੂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਯਾਰੀ ਸੀ। ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਈ ਨਾ ਲੱਗਾ, ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ ਅਸੀਂ ਨਿੱਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ। ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰਚ