ਗਿਆ, ਪਰ ਸੱਚ ਜਾਣੀ, ਅਸਾਂ ਮਿਰਜ਼ੇ ਵਾਂਗ ਇਸ਼ਕ ਨੂੰ ਦਾਗ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਾਇਆ, ਮੁਹੱਬਤ ਨੂੰ ਮੈਲਿਆਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਕੌਲ ਕਰਾਰ ਠੀਕ ਕਰ ਲਏ ਸਨ, ਪਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਅੰਗ ਛੁਹੌਣ ਦੇ ਗੁਨਾਹੀ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਬਣੇ।"

"ਏਸ ਗੱਲ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਏਂ।" ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਪੂਰੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।

"ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਯਕੀਨ ਏਂ ?” ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਆਹੰਦਾ ਏ। ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਜਨਾਨੀ ਸਮਝ ਜਾਂਦੀ ਏ, ਪਰ ਉਹ ਦੱਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਹ ਬੁੱਝ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੁਛ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਏ; ਓਵੇਂ ਏਸ ਗੱਲ ਦਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਏਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਸੀ।.... ਹੱਛਾ, ਫੇਰ ?"

"ਫੇਰ ਕੀ, ਨੂਰਾਂ ਦਾ ਪਿਉ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਾਪੂ ਵਾਂਗ ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕ ਸੀ।" ਪਿਆਰੇ ਨੇ 'ਮੇਰੇ ਬਾਪੂ' ਦੀ ਥਾਂ 'ਆਪਣੇ ਬਾਪੂ' ਕਿਹਾ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਜਸਬੀਰ ਦਾ ਬਾਪੂ ਉੱਤੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ। "ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਕਿ ਨੂਰਾਂ ਦਾ ਪਿਉ ਸਾਡਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦੇਣ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਨੂਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਇਕ ਪੁਆੜੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਲ੍ਹੇ ਪਾਈ ਕਿ ਰਹੇ ਰੱਬ ਦਾ ਨਾਂ। ਨੂਰਾਂ ਉਹਦੇ ਹੱਥੋਂ ਤੰਗ ਆ ਗਈ। ਇਕ ਦਿਨ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਏਥੋਂ ਤਕ ਆਖ ਰਹੀ ਕਿ ਆਪਾਂ ਪਿੰਡੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਕਿਧਰੇ ਨੱਸ ਚੱਲੀਏ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਾ ਮੰਨਿਆ। ਉਂਞ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਈ ਹੋਇਆ। ਉਹਨੂੰ ਮੈਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ?"

"ਕਿਉਂ ? ਮੈਂ ਕਿਥੇ ਜਾਣਾ ਸੀ ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਈ ਔਣਾ ਸੀ।"

"ਫੇਰ ਤੇਰੇ ਮਾਪੇ ਮੰਨਦੇ ?"

"ਮੰਨਦੇ ਕਿਵੇਂ ਨਾ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸਾਂ। ਦੋ-ਦੋ ਨਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਘਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ? ਸਾਡੇ ਗਵਾਂਢ ਈ ਲੱਖਾ ਸੁੰਹ ਦੇ ਘਰ ਦੋ ਸਨ। ਇਕ ਜੱਟੀ ਤੇ ਇਕ ਮੁਸਲਮਾਨੀ। ਇਕ ਗੱਲ ਮੰਨੋਗੇ ?

"ਹੁਣ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਵੀ ਮੋੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੇਗੀ। ਤੂੰ ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕੁਛ ਧੂੜ ਲਿਆ ਏ।"

"ਹਾਂ ਧੂੜ ਲਿਆ ਫਿਰ। ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ।" ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਤੀ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਧਰ ਦਿੱਤਾ। "ਮੰਨ ਲਵੇਗੇ ਨਾ ਫਿਰ।"

"ਦੱਸ।" ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਸਿਰ ਪਲੋਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।