ਨੇ ਖੇਤੋਂ ਘਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਐਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਵਜੋਂ ਕਿਹਾ।

"ਹਾਂ ਬੜੀ ਏ। ਖੂਹ ਵਹਣਾ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਨਵਾਂ ਤਜਰਬਾ ਏ।" ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਅੱਗੋਂ ਹੁੰਗਾਰਾ ਭਰਨ ਵਜੋਂ ਕਿਹਾ। ਉਹਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਪੁੱਤਰ ! ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਕ ਘੋਲ ਏ ਘੋਲ। ਕੀ ਪਤਾ ਅਜੇ ਕੀ ਕੀ ਤਜਰਬੇ ਕਰਨੇ ਪੈਣੇ ਨੇ।"

ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਅੱਗੋਂ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲੱਗ ਕੇ ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਕੇ ਤੁਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਈਆਂ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਖ਼ਿਆਲ ਉਬਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੱਲ ਉਹਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਆ ਆ ਕੇ ਮੁੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਤ ਉਹਨਾਂ ਦਲੇਰੀ ਕਰ ਕੇ ਕਹਿ ਹੀ ਦਿੱਤਾ। "ਬਾਪੂ ਮੇਰੀ ਸਲਾਹ ਏ, ਮੈਂ ਫ਼ੌਜ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਹੋਰ ਅਹਿਨਾਂ ਚਾਰ ਪੈਲੀਆਂ 'ਤੇ ਕੀ ਲੱਗਾ ਏ ਬਣਨ।"

"ਕਿਉਂ ਕੰਮ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਏਂ ?" ਧਰਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਰਦਊਪੁਣੇ ਨੂੰ ਟੁੰਬਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।

"ਨਹੀਂ, ਕੰਮ ਤੋਂ ਕੀ ਹਾਰਨਾ ਏਂ। ਅੱਜ ਨਵਾਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਏ ਕੋਈ?"

"ਹੋਰ ਕੀ ਗੱਲ ਏ ਫੇਰ ?"

"ਐਵੇਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਖ਼ਿਆਲ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ਭਲਕੇ ਕਿਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋ ਪਵੇ ਤਾਂ ਬੰਦਾ ਗੋਝਾਂ ਤਾਂ ਲਾਹ ਲਵੇ। ਇਕ ਵਾਰ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਕਰ ਲਵੇ, ਅਗਾਂ ਰੱਬ ਵਾਲੀ।"

"ਪੁੱਤ ਪਿਆਰਿਆ। ਐਨਾ ਉਦਾਸ ਨਾ ਰਿਹਾ ਕਰ। ਸਹਿਜ ਸਹਿਜ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਨਿਰਾ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। - ਉਹਦਾ ਜੀਵਨ ਉਦਾਲੇ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝਾ ਹੁੰਦਾ ਏ। ਅੱਗੇ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਸਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ। ਤਿੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦੋ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਸਬੀਰ ਆ ਗਈ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਜਿਊਣ ਵਾਲੇ ਤਿੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਅਗਾਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਆਸ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬੇਦਾ ਆਸਾਂ 'ਤੇ ਈ ਜਿਊਂਦਾ ਏ। ਹੱਛਾ, ਆਵ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂ ਜਸਬੀਰ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਨੀ। ਸਮਝਿਆ ?"

ਇਹ ਗੱਲ ਏਥੇ ਹੀ ਮੁਕ ਗਈ। ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹੋਰ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝ ਗਿਆ।