ਸ਼ਹਾਬਪੁਰੇ 'ਤੇ ਭਿੱਖੀ ਵਿੰਡ ਵੀ ਪੁੱਜੇ। ਗ੍ਰੰਥੀਆਣੀ ਬਸੰਤ ਤੇ ਉਹਦੇ ਕਾਕੇ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਲੀੜੇ ਬਣਾ ਕੇ ਲੈ ਗਈ ਦਲੀਪ ਕੌਰ। ਬਸੰਤ ਤੇ ਉਹਦਾ ਪਤੀ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇ।
ਓਧਰੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਜਸਬੀਰ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਜਸਬੀਰ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਬੋਹਰ ਲਾਗੇ ਜ਼ਮੀਨ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਜਸਬੀਰ ਦੇ ਮਾਪਿਆ ਨੇ ਪੁਜ-ਸਰ ਆਉਂਦਾ ਧੀ-ਜਵਾਈ ਨੂੰ ਵਾਹਵਾ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ। ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਪਿਛੜੇ ਸਾਕ ਫੇਰ ਮਿਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਘਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕੁਝ ਹੱਛੀ ਹੋ ਗਈ। ਅੰਦਰ ਦਾਣੇ ਵੀ ਸਨ ਤੇ ਖੁਰਲੀ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਮਹਿਆਂ ਵੀ। ਪਰ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਉਦਾਸੀ ਨਾ ਗਈ। ਨੂਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕੁਝ ਕੁਝ ਧੁੰਦਲੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਚੰਗਾ ਅਧਿਕਾਰ ਜਮਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਨੂਰਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਚਿੜ੍ਹਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਛੜਿਆਂ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ, ਜਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਨ ਬਦਲੇ ਠੰਡਾ ਸਾਹ ਭਰਕੇ ਕਿਹਾ ਕਰਦੀ, "ਉਹ ਹੋ। ਵਚਾਰੀ ਬਦਕਿਸਮਤ ਨੂਰਾਂ। ਦੀਵੇ ਦੀ ਵੱਟੀ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਵੇਗੀ ਹਰ ਵੇਲੇ। ਕਿਤੇ ਉਹ ਏਧਰ ਆ ਸਕਦੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਕੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਵਾਂਗ ਉਹਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲੈਂਦੀ। ਮੈਨੂੰ ਵਿਚਾਰੀ 'ਤੇ ਬੜਾ ਤਰਸ ਔਂਦਾ ਏ। ਪਰ ਨਿਰੇ ਤਰਸ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੀ ਸੋਰਦਾ ਏ। ਵਾਹਵਾ! ਲਿਖੀਆਂ ਲੇਖ ਦੀਆਂ ਮੇਟ ਨਾ ਸਕਦਾ ਕੋਈ।"
"ਜਸਬੀਰ। ਨੂਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਲੈ ਬਹਿੰਦੀ ਏ ਨਿੱਤ, ਪ੍ਰੀਤੂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਯਾਦ ਆਇਆ? ਉਹਦਾ ਵਿਛੋੜਾ ਤਾਂ ਨੂਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਦੁਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਏ।" ਇਕ ਦਿਨ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਠੰਡਾ ਸਾਹ ਭਰ ਕੇ ਕਿਹਾ।
"ਪ੍ਰੀਤੂ ?" ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਝਾਕ ਕੇ ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਲਈ। “ਉਹ ਤਾਂ ਸ਼ੈਦ ਏਸੇ ਸਾਲ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲ ਪਵੇ।" ਲੱਜਿਆ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਗੋਰਾ ਰੰਗ ਸ਼ਰਬਤੀ ਭਾਹ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। "ਮਾਂ ਜੀ ਆਹਿੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ।" ਵਾਕ ਦਾ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਾ ਜਸਬੀਰ ਪਤੀ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਵੀ ਨਾ ਦੁਹਰਾ ਸਕੀ ਕਿ 'ਪਲੇਠੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਰਾਵਾਂ ਵਰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।
"ਸੱਚ ?" ਚੋਖਾ ਚਿਰ ਪਿਆਰਾ ਜਸਬੀਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਵਿਹੰਦਾ ਰਿਹਾ।
"ਸੱਚ।" ਜਸਬੀਰ ਦਾ ਰੰਗ ਦਿਨੋ ਦਿਨ ਨਿਖਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤੱਕ ਕੇ ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਲਈ। ਉਹਦੇ ਸਾਰੇ
