ਦੂਜਾ ਭਾਗ

੧.

"ਸ਼ਾਬਾਸ਼!.. ਹੇਅ... ਸ਼ਾਬਾਸ਼ :" ਉਸਤਾਦ ਬਚਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਗਰਲਾ ਸ਼ਬਦ ਜ਼ਰਾ ਲਮਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਕੁਝ ਕੁ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਧਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਛਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ, ਹੱਦ ਵਜੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਚਪਟੀ ਤੋਂ ਚਾਰ ਇੰਚ ਉੱਚਾ ਟੱਪ ਕੇ ਗੋਡੇ ਹੋਏ ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਪੈਰਾਂ ਭਾਰ ਆ ਪਿਆ।

ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਸੁੱਚਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਵਾਰੀ ਸੀ। ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਪੈਂਤੜਿਆਂ 'ਤੇ ਦੌੜ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਸਤਾਦ ਬਚਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਲਕਾਰਿਆ ਤੇ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਸੁੱਚਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਨੇਜ਼ੇ ਵਰਗੇ ਸੂਏ ਵਾਲੇ ਵਾਂਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਗੱਡ ਕੇ, ਉਹਦੇ ਸਹਾਰੇ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਲਗਾਈ। ਆਪਣੇ ਵੱਲੋਂ ਉਹਨੇ ਸਾਰਾ ਤਾਣ ਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਹੱਦ ਵਜੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਚਪਟੀ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਆ ਪਈ।

"ਜਾਹ ਉਇ, ਥੋਥੜਾ। ਤੂੰ ਖਾ ਪੀ ਕੇ ਈ ਗਾਲ ਦਿੱਤਾ ਏ।. ਉਸਤਾਦ ਬਚਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸੁੱਚਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਜੇਹੀ ਝਾੜ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਤੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਛੇ ਇੰਚ ਉੱਚਾ ਗਿਆ ਹੈ।"

"ਉਸਤਾਦ ਜੀ, ਫੇਰ ਉਹਨੇ ਕਿਹੜੀ ਮੱਲ ਮਾਰ ਲਈ। ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਉਹ ਡੇਢ ਫੁੱਟ ਉੱਚਾ ਜਾਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਸਮਝੋ। ਮੈਂ ਸਾਢੇ ਪੰਜ ਫੁੱਟ ਤੇ ਉਹ ਛੇ ਫੁੱਟ। ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਵੀ ਵੇਖੋ ਨਾ।" ਜਿੱਥੇ ਸੁੱਚਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੱਦ ਇੱਕ ਇੰਚ ਘੱਟ ਦੱਸਿਆ, ਓਥੇ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਦੋ ਇੰਚ ਵੱਧ।

ਫ਼ੀਰੋਜ਼ਪੁਰ ਛਾਉਣੀ ਦੇ ਖੇਡ-ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੇਡਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੁੱਚਾ ਸਿੰਘ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਪੋਲ ਜੰਪ (ਵਾਂਸ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਉੱਛੀ ਛਾਲ) ਦੇ ਖਿਡਾਰੀ ਸਨ। ਸੁੱਚਾ ਸਿੰਘ, ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਨਾਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਰਤੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉੱਚੀ