ਛਾਲ ਦਾ ਉਚੇਚਾ ਗੁਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 'ਨਾਇਕ' ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਏਸ ਰਜਮੈਂਟ ਵਿਚ ਪੰਜ ਚਾਰ ਖਿਡਾਰੀ ਚੰਗੇ ਸਨ। ਠਾਕਰ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਦੌੜਨ ਵਿਚ ਤੇ ਦੇਵੀ ਲਾਲ ਜਾਟ ਡਿਸਕ ਸੁੱਟਣ ਵਿਚ ਮੰਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਚੰਗਾ ਮਾਣ ਸੀ।
"ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ। ਕੁਛ ਹੋਰ ਮਿਹਨਤ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਹੈ।" ਸੂਬੇਦਾਰ ਮੇਜਰ ਨੇ ਜਵਾਨ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਹੁਣੇ ਹੁਣੇ ਉਚੇਚਾ ਖੇਡਾਂ ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
"ਸਾਹਬ! ਮਿਹਨਤ ਇਹਨੇ ਕੀ ਕਰਨੀ ਏਂ। ਊਠ ਵਾਂਗ ਕੱਦ ਦਾ ਲੰਮਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਹਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਾਂਸ ਤੋਂ ਅਗਾਂਹ ਟੱਪ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਸ਼ਕ ਪੱਟੇ ਵੀ ਕਾਸੇ ਜੋਗੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ?" ਸੁੱਚਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵਿਅੰਗ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਮਾੜੀ ਮਾੜੀ ਈਰਖਾ ਵੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਸੁੱਚਾ ਸਿੰਘ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਮਾਤ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
"ਕਿਆ ਬਾਤ। ਫ਼ੌਜੀ ਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਕ ਨਾਲ ਕੀ ਲੱਗੇ ਉਏ।" ਸੂਬੇਦਾਰ ਮੇਜਰ ਨੇ ਬਨਾਉਟੀ ਤਿਉੜੀ ਪਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।
"ਸਾਹਬ। ਕਦੇ ਇਹਨੂੰ ਕੱਲੇ ਬੈਠੇ ਨੂੰ ਵੇਖੋ। ਮੱਠੀ ਸੁਰ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਇਹ ਵਿਹੜੇ ਕਰਦਾ ਏ ? ਹਾਏ ਸੋਹਬਾਂ ਮਿਰਜ਼ਾ ਮਾਰਿਆ। ਹਾਏ ਮਿਰਜ਼ੇ ਸੈਹਬਾਂ ਕੱਢ ਲਈ।" ਸੁੱਚਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕੰਨ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਨਕਲ ਲਾਉਂਦਿਆਂ ਹਸਾਉਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
"ਸਾਹਬ। ਸੁੱਚਾ ਸਿੰਘ, ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਏਸ ਗੱਲੋਂ ਸੜਦਾ ਏ ਕਿ ਉਹਨੇ ਇਹਦਾ ਰੁਤਬਾ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਏ। ਵੈਸੇ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਮਿਰਜ਼ਾ ਬੜਾ ਸੁਹਣਾ। ਗਾਉਂਦਾ ਏ।" ਕੋਲੋਂ ਤਾਰਾ ਚੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਹੁਕਮ ਦਿਹੋ, ਤਾਂ ਇਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਇੱਕ ਦੋ ਸੁਰਾਂ ਸੁਣੀਏਂ।" ਮਿਰਜ਼ਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਲਲਚਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
“ਕਿਉਂ ਭਈ, ਠੀਕ ਏ ?" ਸੂਬੇਦਾਰ ਮੇਜਰ ਨੇ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਤਕਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਜੀ ਸਾਹਬ।" ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
"ਹੱਛਾ ਸੁਣਾ ਫਿਰ। ਕਰ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦਾ ਰੂਹ ਰਾਜ਼ੀ?" ਸੂਬੇਦਾਰ ਮੇਜਰ ਨੇ
